Monday, 25 January 2016

எப்படி திரும்பினாலும் நம்மை மறித்து நிற்கும் கொடுங்கோலன்......

தனது சொற்களை மட்டுமே அவர் நம்மிடம் விட்டுவிட்டுச் சென்றுள்ளார்
மீனா கந்தசாமி

(ஜாதி, மத வெறிகொண்ட சக்திகளுக்கு எதிரான ரோஹித்வெமுலா மேற்கொண்ட ஒரு போராட்டத்தின் உச்சகட்டமாக எவரும் எதிர்பாராத அவரது மரணம் அமைந்துள்ளது.)

தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொண்டது ஒரு சாதாரணமான நிகழ்வாகக் கருத முடியாது. அவருக்கு நீதி வழங்கத் தவறிய இந்த சமூகம் வெட்கித் தலைகுனியவேண்டிய நிகழ்வு அது. ஜாதி, மத வெறிகொண்ட சக்திகளுக்கு எதிரான ரோஹித்வெமுலா மேற்கொண்ட ஒரு போராட்டத்தின் உச்சகட்டமாக எவரும் எதிர்பாராத விதத்தில் அவரது மரணம் அமைந்துள்ளது.
அகில பாரத வித்யார்த்தி பரீசத் என்னும் வலதுசாரி மாணவர் அமைப்பு தெரிவித்த குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப் படையில் ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழக மாணவர் விடுதியில் இருந்து நீக்கப்பட்ட அய்ந்து தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களில் ரோஹித்வெமுலாவும் ஒருவர். இத்தகைய ஒரு பின்னடைவுக்குப் பிறகும் தனது இறுதி மூச்சு வரை அவர் உற்சாகமாகவே இருந்திருக்கிறார்.
அவர் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் அளவுக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பது நமது மாணவர்களின் மூர்க்கத் தனத்தை வெளிப்படுத்துவாகவே உள்ளது. அது மட்டுமன்றி,  நமது கல்வி நடைமுறை உண்மையில் எவ்வாறு உள்ளது என்பதையும்,  தனது பத்தாண்டுகால பதவிக் காலத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட மாண வர்களை ஒரு துணை வேந்தர் எவ்வாறு வெறுத்து துன் புறுத்தி வந்தார் என்பதையும் ,
வலதுசாரி இந்துத்துவ சக்தி களின் சார்பாக தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களை பழிவாங்கும் செயலில் ஒரு மத்திய அமைச்சர் ஈடுபட்டிருந்தார் என்பதையும், ஆளும் கட்சியினரின் அராஜகங்களுக்கு  நிர்வாக இயந்திரம் ஒட்டு மொத்தமாக எவ்வாறு  அடிமை யாகிப் போனது என்பதையும்,  இந்த சமூக அவலத்தின் சோக விளைவுதான்  மாணவரின் இந்தத் தற்கொலை என் பதையும்  தோலுரித்துக் காட்டுவதாகவும் இந்த நிகழ்ச்சி அமைந்துள்ளது.
இந்த அய்ந்து தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் விடுதியில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட இந்த  நிகழ்வில் ஜாதிப் பாகுபாடு  செயல்பட்டதை விட மிக மோசமான முறையில்  செயல்பட்ட நிகழ்வு வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.
தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர் சமூகத்தினரிடையே இந்த வேலை நிறுத்த காலம் முழுவதிலும் ஒற்றுமை உணர்வு  ஓங்கி நிலை பெற்றிருந்தது என்ற போதிலும், இந்த மாணவர்கள் நீக்கப்பட்டதுவே, கடந்த கால கவலை தரும் நிகழ்வுகளை நினைவுபடுத்துவதாக அமைந்துள்ளது.
தாழ்ந்த ஜாதி மக்கள் உயர்ஜாதி மக்களின் வாழ்விடங்களை விட்டு வெளியேறவேண்டும் என்று மனுஸ்மிருதி கட்டளையிடுவது போலவே, மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட இந்த தண்டனை, ஜாதியைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஓர் சடங்கின் அடையாளமாகவே தோன்றுகிறது. தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு எதிராக அவர்களை ஒழுங்குபடுத்தும் ஓர் முயற்சியாகவே கல்வி இப்போது ஆகிவிட்டது. தூய்மைப்படுத்தல், வெளியேற்றம்,
இழிவுபடுத்தப்படல் மற்றும் கல்வியைத் தொடரமுடியாமல் செய்யப்படுவது ஆகியவை பற்றிய தொடர்ந்த அச்சுறுத்தலுக்கு அவர்கள் உள்ளாக்கப்படுகின்றனர். இடஒதுக்கிடு போன்ற பாதுகாப்பளிக்கும் கொள்கைகளின் வழியே உயர்கல்வி பயிலும் தங்கள் உரிமையினை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்காக மாபெரும் போராட்டங்களை மாணவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் ஒரு சமூகத்தில், இத்தகைய மாணவர்களில் எவ்வளவு பேர் பட்டங்களைப் பெற்று வெளியேற அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்,
எவ்வளவு பேர் கல்வியைத் தொடராமல் இடையில் நின்றுபோகின்றனர், எவ்வளவு பேர் மனஅழுத்தத்தினால் நிரந்தரமான நோயா ளிகளாக ஆகிப் போயுள்ளனர், எவ்வளவு பேர் இறந்து போயுள்ளனர்  என்ற விவரங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட இதுவரை எவரும் துணியவில்லை.
ஆய்வுப் பட்டம் ஒன்றைப் பெறுவதற்காக ரோஹித் வெமுலா போன்றவர்கள் பல்கலைக் கழகங்களில் சேருவது ஒன்றே, அவர்களது நுண்ணறிவுக்கும், விடா முயற்சிக்கும், தொடக்க நாள் முதற்கொண்டே அவர்களை அழித்தொழிக்க முயலும் ஜாதிப் பாகுபாட்டுக்கு எதி ரான அவர்களது இடைவிடாத போராட்டத்துக்கும் அடை யாளமாகும்.
ஜாதி ஆதிக்கத்தை வலியுறுத்தும் பாடநூல்கள்,  கல்லூரி வளாகத்துக்குள் ஜாதி பாகுபாட்டினை வளர்க்கும் சூழல், தங்களது ஜாதி அந்தஸ்துக்காகப் பெருமைப்பட்டுக் கொள் ளும் சக மாணவர்கள், அவர்களது எதிர்காலத்தையே இருட்டடிக்கச் செய்யும் ஆசிரியர்கள், நாம் வெற்றி பெறப்போவதில்லை என்று தங்களுக்குத் தாங்களே செய்து கொள்ளும் தீர்மானங்கள் - ஆகிய இவை அனைத்துமே ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட மாணவரால்  எளிதில் கடக்க முடியாத தடைகளாகும்.
ஜாதியின் காரணமாக தாங்களே அறிவில் சிறந்தவர்கள்  என்ற கருத்து கல்வியாளரிடையே திரும்பத் திரும்ப தோன்றுவது,  மக்களைக் கொன்று உயிரைப் பறிக்கும் ஆற்றல் மிகு நஞ்சாகவே ஆகிவிடுகிறது. பாகு பாட்டினை எதிர்த்து அழிப்பதற்கு மாறாக,  தாங்கள் இரு பிறப்பாளர்கள் என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் கட்டுப்பாடற்ற ஜாதி ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தும் இடமா கவும், , தற்போதுள்ள நிலையே தொடரவேண்டும் என்று கருதும், புனித பூநூல் அணிந்தவர்கள்  தங்களுக்குள் அறிவுப் பறிமாற்றம் செய்து கொள்ளும் இடமாகவும் வகுப்பறைகள் ஆகிவிடுகிறன.
ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த மிகச் சிறுபான்மையினரான மாணவர்களில், தாங்கள் ஒதுக்கப்பட்டு, தனி மைப்படுத்தப் பட்டுவிடுவோம் என்ற அச்சத்தால் தங்களை மறைத்துக் கொண்டு புனைவேடம் பூண முயல்பவர்களின் வேடம் வெளிப்படும்போது தண்டிக்கப்பட்டுவிடுகின்றனர்.
தங்களின் உரிமையில் நம்பிக்கை கொண்டு,  தங்கள் அடையாளத்தை  வெளிப்படையாகத் தெரிவித்துக் கொள்ள முன்வரும் தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் ஏகலை வர்களாக ஆகிவிடுகின்றனர். அவர்கள் உயிர் பிழைத் திருப்பினும், தங்கள் கலையை, கல்வியை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாதவர்களாக ஆகிவிடுகின்றனர்.
இந்த நிலை கல்வி பயில வரும் மாணவர்களுக்கு மட்டு மல்ல; தாழ்த்தப்பட்ட, பகுஜன ஆசிரியர்களும் கூட ஜாதி ஆதிக்கம் மிகுந்த கல்வி நிறுவன வளாகத்தில் ஒதுக்கப்பட்டு, தனிமைப்படுத்தப்பட்டுவிடுகின்றனர். சென்னை அய்.அய்.டி.யில் ஆசிரியராக என் தாய் பட்ட அவதிகளையும், மேற்கொண்ட போராட்டங்களையும்  நான் மிகுந்த அச்சத்துடன் கவனித்து வந்திருக்கிறேன்.
நான் நேசிக்கும் எனது தாய் மனமுடைந்து துன்புறுகையில் எந்த விதத்திலும் உதவி செய்ய முடியாதவளாக  வேடிக்கை பார்க்கத்தான் என்னால் முடிந்தது. நமது அய்.அய்.டிக்கள், அய்.அய்.எம்கள், பல்கலைக் கழகங்கள் தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடியின,
பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவு மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு வரும் மிகமிகக் குறைந்த பிரதிநிதித்துவம் அந்நிறுவனங்களில் நிலவும் ஜாதிப் பாகுபாட்டை முழுமையாகவே ஆக்கிவிடுகிறது. இத்த கைய பின்னணியில் இருந்து வரும் மாணவர்களின் துய ரங்களையும், இயலாமையையும் பொறுமையுடன் கேட்டு அவர்களுக்கு ஆலோசனையும் ஆதரவும் அளிப்போர் எவருமில்லை.
மரணதண்டனை அளிக்கும்  துப்பாக்கி ஏந்தியவர்களை நினைவுபடுத்துவது போன்ற பகைஉணர்வை வெளிப் படுத்தும் பார்ப்பன பேராசிரியர்கள் அடங்கிய தேர்வுக் குழுவின் முன், இத்தகைய ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு மாணவரால் எவ்வாறு மனஉறுதியுடன் தனது திறமையை, அறிவாற்றலைக் காட்டமுடியும்? இந்தப் பேராசிரியர்கள் அணுசக்தி இயல்பியல் பாடத்தில் கரைகண்டவர்களாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அவர்கள் போற்றிப் பாராட்டிப் பாதுகாக்கும் ஜாதிப் பாகுபாடு, கல்வி வளாகங்களில் காணப்படும் ஜாதிதீவிரவாதம் என்னும் பிரச்சினையின் ஒரே ஒரு கோணத்தை மட்டுமே காட்டுவதாகும். அகில பாரதிய வித்யா பரீசத் போல் வலதுரி மாணவர் குழுக்களுடன் இந்த ஜாதிய உணர்வு சேரும்போது,  பேரழிவைத் தரும் உச்சத்தை அது எட்டு கிறது.
நமது பல்கலைக் கழகங்கள் நவீன கொலைகளங்களாக ஆகிவிட்டன. மற்ற போர்க் களங்களைப் போலவே, நமது உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் ஜாதிப் பாகுபாட்டையும் தாண்டிய விஷயங்களில் தனித்திறமை பெற்றவையாக விளங்குகின்றன. பெண்கள் மீதான பாலியல் தொல்லை களுக்கும் அவை பெயர் பெற்றவை. மாணவிகள் மீது மட்டுமல்லாமல், பெண் ஆசிரியர்கள் மீதும் மேற் கொள்ளப்படும் இத்தகைய பாலியல் வன்முறைகள் பற்றிய கதைகள் வெளியே தெரியாமல் மூடி மறைக் கப்படுகின்றன;
அச்சுறுத்தல் காரணமாகவோ, வற்புறுத்தல் காரணமாகவோ, நயமான தூண்டுதலாலோ மேற் கொள்ளப்பட முயலும் பாலியல் வன்முறைக்கு இடமளிக்காமல் எதிர்த்துக் குரலெழுப்பும் பெண்களின் நற்பெயருக்குக் களங்கம் கற்பிக்கும் வகையில் அக்கதைகள் திரித்துக் கூறப்டுகின்றன. கொலை வெறி கொண்ட ஜாதிப் பாகுபாடு பற்றிய மவுனத்தை ரோஹித்தின் மரணம் கலைத்தது போல, இத்தகைய உயர்ந்த ஜாதியினரால் மரணத்துக்கு விரட்டப்படும் பெண்களின் கதைகளை ஒரு நாள் நாம் கேட்போம்.
ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற்ற இந்த நிகழ்ச்சியில்  உயர்ஜாதியினரின் ஆதிக்க வெறியும், அரசியல் அதிகாரமும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டதைத்தான் நாம் காண்கிறோம். மாநில நிர்வாக இயந்திரம், குறிப்பாக காவல் துறையினர், மாணவர்களை அச்சுறுத்திப் பணியவைக்க மேற்கொண்ட முயற்சிகள் கல்வி வளாகங்களில் நிலவும் அடக்குமுறைக்கு சரியான ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.
சென்னை அய்.அய்.டி.யில் இருந்த அம்பேத்கர் பெரியார் வாசகர் வட்டத்தின் அங்கீகாரம் ரத்து செய்தபின்னர், அய்.அய்.டி. வளாகமே ஏதோ முற்றுகையிடப்பட்ட ஒரு கோட்டையைப் போலவே காட்சியளித்தது; சீருடை அணிந்த காவல்துறையினர் வளாகத்தின் அனைத்து இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருந்து, வாயில்களை இரவு பகலாகக் காவல் காத்த காட்சியை நாம் கண்டோம். இதே போன்ற பெரும் அளவிலான காவல்படையினர் ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழக வளாகத்திலும் இப்போது நிறுத்தப்பட்டுள்ளனர். 144 ஊரடங்கு சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
காரல் சாகன் போன்று ஒரு அறிவியல் எழுத்தாளராக வரவேண்டும் என்ற உனது கனவை மட்டுமே, உனது சொற்களில்,  நீ விட்டுச் சென்றுள்ளாய், ரோஹித். எங்களின் ஒவ்வொரு சொல்லும் உனது சாவின் கனத்தைச் சுமந்திருக்கிறது; எங்களின் ஒவ்வொரு துளி கண்ணீரும் நிறைவேறாத உனது கனவைச் சுமந்துள்ளது. நீ அடிக்கடி பேசி வந்த வெடித்துக் கிளம்பும் ஸ்டார்டஸ்ட் ஆக நாங்கள் மாறி, இந்த அடக்குமுறை நிறைந்த ஜாதி நடைமுறையை கொளுத்தவோம். இந்நாட்டின் ஒவ்வொரு பல்கலைக் கழகத்திலும்,
ஒவ்வொரு கல்லூரியிலும், ஒவ்வொரு பள்ளியிலும்,  எங்களது ஒவ்வொரு முழக்கமும் உனது போராட்டத்தின் உணர்வைத் தாங்கி ஒலிக்கும். எப்படி திரும்பினாலும் நம்மை மறித்து நிற்கும் கொடுங்கோலன் என்று ஜாதியைப் பற்றி டாக்டர் அம்பேத்கர் கூறியுள்ளார். இந்திய கல்வி நிறுவனங்கள் என்னும் அக்ரஹாரங்களில், நமது இருப்பே ஜாதி ஒழிப்பு பற்றிய செய்தியைத் தாங்கியதாக இருக்கும். ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவரையோ,
ஒரு சூத்ரனையோ, ஒரு ஆதிவாசியையோ, ஒரு பகுஜனையோ, ஒரு பெண்ணையோ எதிர்கொள்ளும் வெறுக்கத்தக்க ஜாதிவெறி கொண்ட சக்தி ஒவ்வொன்றையும், நம்மை எவ்வாறேனும் அழித்தொழிப்பதற்காக ஏற்பட்ட இந்த ஜாதிய நடைமுறையையும் அழித்தொழிக்கவே நாம் வந்திருக்கிறோம் என்பதையும்,  எங்களது கனவுகளைக் கலைக்கத் துணிந்தவர்களின் தூக்கத்தைக் கெடுக்கவே நாம் வந்திருக்கிறோம் என்பதையும்,
உணரச் செய்வோம். வேதம் போன்ற புனித நூல்களை செவிமடுக்கும் சூத்ரர்களின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றவேண்டும், தங்களுக்கு மறுக்கப் பட்ட கல்வியை கற்கும் சூத்திரனின் நாக்கை அறுக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்ட வேதகாலம் மலையேறிவிட்டது என்பதை அவர்கள் உணரவேண்டும்.
கற்பிக்கவும், போராடவும், புதிய உலகம் படைக்கவும்தான் நாம் இந்த கோட்டை மீது படையெடுத்து வந்துள்ளோம், சாவதற்காக வரவில்லை என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்ளட்டும். கல்வி கற்கவே நாம் இங்கே வந்திருக்கிறோம். என்றாலும்,  ஜாதியைத் தூக்கிப்பிடிக்கும் கொடியவர்களும், அவர் களது அடிபிடிகளும், மறக்கமுடியாத ஒரு பாடத்தை அவர் களுக்குக் கற்பிக்கவும் நாம் வந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைவில் கொள்ளட்டும்.
நன்றி: தி ஹிந்து, 19-1-2016
தமிழில்: த.க.பாலகிருட்டிணன்
நன்றி : விடுதலை 25.01.2016

Wednesday, 20 January 2016

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : ஒளிச்சிறை

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : ஒளிச்சிறை(கவிதைத்தொகுப்பு )
ஆசிரியர்                                    : இரா.தமிழரசி
வெளியீட்                                   : ஆர்த்தி வெளியீடு ,6A, மூவேந்தர் நகர்,               விழுப்புரம்-605602 செல் : 9842660895

முதற்பதிப்பு                               :  அக்-2006, 80 பக்கங்கள், விலை ரூ 40
மதுரை மைய நூலக எண்        : 174459

                                            கிடைக்கும் கவிதை நூல்கள் எல்லாம் ஈர்ப்பாக இருப்பதில்லை, எனினும் கவிதை நூல் நன்றாக அமைந்துவிட்டால் அதனின் வாசிப்பு இனிமை கட்டுரைகளிலோ , கதைகளிலோ அமைவதில்லை. இந்த நூலின் ஆசிரியர் இரா.தமிழரசி கல்லூரி பேராசிரியர், ஆய்வு நூல் அளித்தவர் என்னும் குறிப்புகள் உள்ளன இந்தப்புத்தகத்தில். படிமமும், உருவகமும், உணர்வும் ஒன்றிணைந்த கவிதைகளை இயற்றுபவர் என்பதே  நான் கூறும் குறிப்பாக அமையும்.

                                  80 பக்க நூலில் 53 கவிதைகள் உள்ளன. சிறிய நூல். பாட்டியை மறுபடி வருவாயா எனக்கேட்கும்
( பேச ஆளில்லாமல் கழியும்
இன்றைய பகல்களில்
நீள்கின்றன காதுகள்
உனது வார்த்தைகளுக்காக )
எதார்த்தமான கேள்வியாக அமையும் முதல் கவிதை முதல் பெயரற்ற நம் உறவை காப்பாற்ற எதற்கு குறியீடுகள் என்னும் கடைசிக் கவிதை வரை எதுவுமே கற்பனைக் கவிதைகளாக இல்லை, நடப்பு வாழ்வின் கேள்விகளையும் பதில்களையும் உண்மை சாட்சியாக உணர வைக்கும் கவிதைகளாக இருக்கின்றன.

நீச்சலைப் பற்றிச்சொல்லும் 'நீரும் நானும்', கலைத்தல் கலைதலில் கூட இருக்கும் கலை நயம் சொல்லும் 'கலைத்தல்', கிராமத்தை விழுங்கிக் கொழிக்கும் நகரத்தையும்,  கிராமத்தையும் ஒப்பிடும் 'ஒப்புதல் வாக்குமூலம்', பெண்களின்  உலகத்தை குருவிகளோடு ஒப்பிட்டு ' கோபமின்றிக்  குழைவோடு பரிமாறிக்கொள்ள எண்ணற்ற வார்த்தைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன குருவிகளின் உலகத்தில் '  எனும் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் 'குருவிகளின் உலகம் ' எனப் பல கவிதைகள் தன் அனுபவம் சார்ந்தும், இயற்கை நிகழ்வுகள் சார்ந்தும் அமைந்திருக்கின்றன.

                  'தோழா, தோழா' என்னும் திரைப்படப்பாடலை நினைவுபடுத்தும் ' நெஞ்சம் மறப்பதில்லை', 'இருப்பினும் இருக்க நேர்கிறது ' என்பதைச்சொல்லும் 'கிளிப்பிள்ளையாய் ' ' எல்லா நூல்களுக்குமா கிடைக்கின்றன ....? ' எனச்சொல்லும் புத்தக அலமாரி, 'புத்தகப் பொதியேற்றி ' எப்படி நாம் மழலைகளை மாடுகளாய் மாற்றுகிறோம் என்பதனைச்சொல்லும் 'கை தேர்ந்த குயவனாய் ' எனப் பல கவிதைகளை சுட்டிக் காட்ட இயலும் நல்ல கவிதைகளாய்.

பெண்ணியம் எனச்சொல்லாமல் ஆனால் ஆழமான சில கேள்விகளை இக்கவிஞர் இந்தத் தொகுப்பில் எழுப்புகிறார். சதுரங்க ஆட்டத்தைப் பற்றி வரிசையாக சொல்லிவிட்டு க்டைசியில் அரசியையும் அரசனையும் ஒப்பிட்டு
" அரசிக்காக அழுவதில்லை அரசாங்கம்
   எச்சரிக்கைகளை மீறிக் காக்க வழியின்றி
   மாளும் அரசனோடு
   முடிந்துவிடும் ஆட்டம்
    சதுரங்கத்திலும் கூட "  சொல்லும் வரிகள் அருமை. அத்தனையிலும் ஆணுக்குத்தானே முன்னுரிமை இந்த உலகத்தில் என்பதனை கவித்துவத்தோடு சொல்லியிருக்கிறார். கைதட்டலாம்.
              வேலைக்குப் போவதில் இருக்கும் இடர்பாடுகளை வரிசையாக சொல்லும் 'புறப்பாடுகள்',
" அகிலத்தை
   ஆணின் விழியால் மட்டுமே
    பார்த்துப்பழகிய எங்களின்
    பகிர்ந்து கொள்ளப்படாத
     பகல்கள் ' எனச்சொல்லும் 'பெண்மை நலம் பெருக ' என்னும் கவிதைகளோடு பல கவிதைகள் , தன்னையொத்த பெண்களின் நிலையை பகிர்ந்து கொள்ளும் கவிதைகளாக இருக்கின்றன.

'பறத்தலின் சுகமறியாமல்
 ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன
 இறகுகள்
 விழுந்தன உதயக்கதிர்கள்
  நினைவுக்குகைக்குள்
  இருளைத்தின்று பிரகாசமாக்கியது
  இருப்பிடம் முழுவதையும் '
எனத் தலைப்புக் கவிதையாக அமைந்த 'ஒளிச்சிறை ' கவிதை  மீளவியலாமல் கலங்கி நிற்பதை நிழற்படமென வார்த்தைகளால் வடித்தெடுக்கிறது.

படித்து முடித்தவுடன் ஒரு நல்ல கவிதைத் தொகுப்பை படித்தோம் என்னும் மன நிறைவைத் தந்த தொகுப்பு. வாழ்த்துக்கள் இந்தத் தொகுப்பை வெளியிட்ட பதிப்பகத்திற்கும், கவிஞர் இரா.தமிழரசி அவர்களுக்கும்.




                                 

Tuesday, 19 January 2016

ஜாதி வெறியர்கள் அடங்க மறுத்தது மன்னிக்கத் தகுந்ததுதானா?

முளையிலேயே கிள்ளி எறிக!

எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் பொதுவாக ஜாதிப் பிரச்சினைகள், ஜாதிக் கலவரங்கள் நடைபெறுவது கிடையாது. ஆனால், அண்மையில் மயிலாடுதுறை வட்டம், வழுவூரையடுத்த திருநாள் கொண்டச்சேரி என்னும் கிராமத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மரணமடைந்த முதியவர் ஒருவரின் உடலை எடுத்துச் செல்லுவது தொடர்பாக ஜாதி சர்ச்சை கிளப்பப்பட்டுள்ளது.
2015 நவம்பர் 26ஆம் தேதியன்று அதே ஊரைச் சேர்ந்த குஞ்சம்மாள் என்பவர் மறைந்த போதும் இந்தப் பிரச்சினை ஏற்பட்டதுண்டு.
பொது வீதியில் பிணத்தை எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என்று ஜாதி வெறி பிடித்தவர்கள் போட்ட கூக்குரல், அச்சுறுத்தல் காரணமாக சேறும் சகதியும் நிறைந்த வயல்வெளிப் பாதையில் பிணத்தைத் தூக்கிச் சென்றுள்ளனர்.
இது நடந்து 40 நாள் இடைவெளியில் மறைந்த குஞ்சம்மாள் அவர்களின் கணவர் செல்லமுத்துவின் உடலை (3.1.2016) அடக்கம் செய்ய முயன்றபோது மீண்டும் ஜாதி வெறியர்கள் தங்களின் அட்டகாசத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
இவ்வளவுக்கும் நீதிமன்றம் சென்று பொது வீதியில் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவரின் உடலை எடுத்துச் செல்லலாம் என்ற உத்தரவை அதிகார பூர்வமாகப் பெற்று வந்ததற்குப் பிறகும்கூட ஜாதி வெறியர்கள் அடங்க மறுத்தது மன்னிக்கத் தகுந்ததுதானா?
நீதிமன்றத்தின் ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டிய காவல்துறை, வருவாய்த்துறை அதிகாரிகளும், உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை மதிக்காது மிதித்தது எப்படி என்றுதான் தெரியவில்லை.
அவசர அவசரமாக பொக்லைன் மூலம் பாதை ஒன்றை புதிதாக அமைத்து, காவல்துறையினரே பிணத்தைக் கைப்பற்றி அடக்கம் செய்தது என்பது உண்மையிலேயே அதீதமானது - கடுமையான நீதிமன்ற அவமதிப்பும் ஆகும்.
நீதிமன்ற உத்தரவை நிறைவேற்றக் கோரிய தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்மீது  தடியடி நடத்தியும், அவர்களைக் கைது செய்தும், தான் தோன்றித்தனமாகக் காவல் துறை செயல்பட்டுள்ளது.
தாழ்த்தப்பட்டோர் தேசிய ஆணையத்தின் தலைவர் டாக்டர் பி.எஸ். புனியா அவர்களே நேரில் வந்து விசாரணை நடத்தியுள்ளார். காவல்துறை சட்டத்தைத் துச்சமாக மதித்து வரம்புமீறி நடந்துள்ளதை அவர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். காவல்துறை அதிகாரியான மாவட்டக் கண்காணிப்பாளரும், மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரும் விசாரணைக்கு அழைக்கப்படுவார்கள்; அதன் முடிவில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் தண்டிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.
ஜாதிய உணர்வு அதிகார வட்டாரத்திலும் வேர்ப் பிடித்துள்ளதோ என்று சந்தேகிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது இது மிகவும் வெட்கப்படத்தக்கதாகும். தக்க தண்டனைகள் தான் அதிகார வட்டாரத்திலும் ஒரு நேர்மை உணர்வை உண்டாக்கும் என்றால் அதனை வரவேற்க வேண்டியதுதான்.
கும்பகோணம் வட்டம், திருவாவடுதுறையிலும் பொங்கலை ஒட்டி ஜாதிக் கண்ணோட்டத்தில் கலவரம் நடைபெற்றுள்ளது. மாட்டுப் பொங்கலின்போது மாட்டு வண்டியில் ஏறிக் கொண்டு சிறுவர்கள் உட்பட பெரியவர்களும் பொங்கலோ பொங்கல் என்று முழக்கம் செய்து கொண்டு போவது வழமையான ஒன்றுதான்.
இந்த நிலையில் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் வீதிக்கு வரக் கூடாது என்று போர்க் கொடி தூக்குவதும்  கலகம் விளைவிப்பதும் எந்தவகையில் நியாயம்?
எந்த வீதியும், எந்த ஒரு சாலையும் எந்த ஒரு தனிப்பட்டவருக்கும், எந்த ஒரு குழுவினருக்கும் உரிமையுடையதாக பட்டா போட்டுக் கொடுக்கப்படவில்லை.
ஒரு கால கட்டம் இருந்தது; தாழ்த்தப்பட்டவர் பொது வீதியில் நடக்கக் கூடாது, பொதுக் குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்கக் கூடாது,. உணவு விடுதிகளில்கூட தாழ்த்தப்பட்டோர் அமர்ந்து சாப்பிடக் கூடாது; ஏன் இரயில்வே நிலையங்களில்கூட ‘பிராமணாள்’ சாப்பிடும் இடம் ‘இதராள்’ சாப்பிடும் இடம் என்ற பேதம் எல்லாம் இருந்ததுண்டு.
தலைநகரமான சென்னையில்கூட, ஜார்ஜ்டவுன், அன்றைய  மவுண்ட் ரோடு போன்ற இடங்களில் இருந்த உணவு விடுதிகளில் பறையர்களும், நாய்களும், குஷ்டரோகிகளும் உள்ளே நுழையக் கூடாது என்ற விளம்பரப் பலகைகள் மாட்டப்பட்டிருந்தன.
இவை எல்லாம் இருந்த இடம் தெரியாமல் ஆக்கப்பட்டு விட்டன. அதற்குக் காரணமாக சமூகப் புரட்சித் தலைவராகவும், தந்தையாகவும் பெரியார் அவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். திராவிடர் கழகம் இருந்து வந்திருக்கிறது.
அண்மைக் காலத்தில் சில அரசியல் கட்சித்தலைவர்கள் கைவசம் கொள்கைகளோ, திட்டங்களோ இல்லாதவர்கள் ஜாதியைப் பிடித்துக் கொண்டு கரை ஏறலாம் என்று கருதி சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார்கள். ஜாதி வெறித்தீயிக்கு எண்ணெய் ஊற்றுகிறார்கள்.
ஜாதிக் கட்சிகளைக் கூட்டுகிறார்கள் - இதுவே தேர்தல் கூட்டணியாக மாறும் என்று அறிவிக்கிறார்கள் - இதன் மூலம்தான் செத்துச் சுண்ணாம்பாகிக் கொண்டிருக்கும் ஜாதிக்குப் புத்துயிர் ஊட்டப்படுகிறது. கவுரவக் கொலை என்ற ஒரு சொலவடைகூட உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கொலையில் என்ன கவுரவக் கொலை - அகவுரவக் கொலை?
தாழ்த்தப்பட்டவர்களைத் தங்களுக்குக் கீழானவர்கள் என்று எண்ணுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும்  அவர்கள் அத்தனைப் பேர்களும், பிரிவுகளும், இன்றும் பார்ப்பனிய வருணாசிரமக் கட்டமைப்பில் ‘சூத்திரர்கள்தான்’ என்பதை மறந்து விடக் கூடாது, மட்டத்தில் உசத்தி என்று மார் தட்டக் கூடாது. இந்த இழிவை ஒழிக்க முன் வர வேண்டாமா?
இந்து மத சாத்திர சம்பிரதாயங்களில் மட்டுமல்ல, இந்திய அரசமைப்புச் சட்டமேகூட இந்தச் சூத்திரத் தன்மையை நிலை நாட்டிக் கொண்டு தானிருக்கிறது.
அதனால்தான் ஜாதியை பாதுகாக்கும் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவை பகிரங்கமாக கொளுத்தும் போராட்டத்தை நடத்தினார் தந்தை பெரியார் (26.11.1957). பத்தாயிரம் கருஞ்சட்டைத் தோழர்கள் அதில் ஈடுபட்டு மூன்றாண்டு கடுங்காவல் தண்டனையை ஏற்றனர் என்பதையும் இந்தநேரத்தில் சுட்டிக் காட்ட வேண்டியது நமது கடமை. அரசியல் தலைவர்களுக்குப் பொறுப்பு இருக்கிறது;  அதனை அவர்கள் உணர வேண்டும். முக்கியமாக திருநாள் கொண்டச்சேரி, திருவாவடுதுறை நிகழ்வுகள் தொடரப்படாமல் முளையிலே கிள்ளி எறியப்பட வேண்டும்; அரசு செயல்படட்டும்!
விடுதலை தலையங்கம் : 19.01.2016

ஒரு வாரம் கழிந்தது - (சிறுகதை)

                                                                     

வெளியில் மழை வெளுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தது . முந்தா நாள் இரவு பிடித்த மழை. மூன்றாவது நாளாக இப்பொழுதும் தொடர்ந்து பெய்து கொண்டிருந்தது. பெய்யும் மழையும் சாதாரணமாகப் பெய்யவில்லை, ஓவென்று இரைச்சல் கொடுத்தபடி, இடி , மின்னலென அவ்வப்போது ஒளியும் சத்தமும் கொடுத்தபடி,பெய்து கொண்டேயிருந்தது. இரவில் எந்த நேரம் எழுந்து பார்த்தாலும் சோவென்று மழை பெய்து கொண்டேயிருந்தது அதிசயமாக இருந்தது பூவரசனுக்கு.தனது ஊரில் இப்படி ஒரு இடைவிடாத மழையை தன் வாழ்நாளில் பார்த்ததில்லை அவன்.

                             ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான். மெல்ல வெளிச்சம் பரவத்தொடங்கியிருந்தது. இருளும் மழையும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு இணை பிரியாமல் கொட்டிக் கொண்டிருந்த நிலையில் இப்போது மழையோடு கொஞ்சம் வெளிச்சமும் தெரிந்தது. வெளியே பார்த்தான். ஓங்கி வளர்ந்த மரங்கள் தங்கள் கிளைகளை விரித்தபடி , உற்சாகமாய் மழையை வரவேற்று  நடனமாடுவது போலத்தோன்றியது பூவரசனுக்கு. குலுங்கிக் குலுங்கிச்சிரிக்கும் மனிதர்கள் போல குலுங்கி குலுங்கி கிளைகள் ஆடுவது போலத் தோன்றியது . கிளைகளோடு சேர்ந்து இலைகளும் ஆட, ஜன்னலுக்கு முன்னால் நிற்கும் மரங்கள் முழுவதுமாய் ஆடுவதுபோலத் தோன்றியது .

                            ஆனந்தமாக ஆடும் மரங்களைப் பார்த்தபொழுது பக்கத்து வீட்டில் வசித்த சின்னப்பையன் குருவின் ஞாபகம் வந்தது பூவரசனுக்கு. மழை வந்தால் போதும், அப்படி ஓர் உற்சாகம் அவனுக்கு. மழைத்தூறல் தெருவில் விழ ஆரம்பித்ததும் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு தெருவில் சைக்கிளை ஓட்ட ஆரம்பித்து விடுவான். நனைந்து கொண்டே , சிரித்துக்கொண்டே சைக்கிளை ஓட்டிக்கொண்டிருப்பான். அவனது அப்பாவும், அம்மாவும் ஏன் தாத்தாவும் பாட்டியும் கூட அவன் சைக்கிள் ஓட்டுவதைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள். யாரும் ஏதும் சொன்னதில்லை. பெரும் மழையாய் , இடி மின்னலென பெய்தால் அவனை வீட்டிற்குள் வரவைப்பார்கள், இல்லையென்றால் அவன் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டேயிருப்பான். அப்படி ஒரு குழந்தையின் மன நிலையில் மரங்கள் இருப்பது போலவும், பெய்யும் மழையால் உடல் பூரித்து, உள்ளம் நெகிழ்ந்து உற்சாக நடனம் ஆடுவது போலவும்  தோன்றியது .                                                  .

                                                          மழை என்றால் பூவரசனுக்கும் பிடிக்கும்.மழை பெய்யும்போது ஜன்னல் அருகிலோ ,வாசலிலோ வேடிக்கை பார்ப்பது பிடிக்கும். ஆனால் விடாமல் கொட்டு கொட்டென்று கொட்டும் மழை அச்சத்தைக் கொடுத்தது. தொடர்ந்து இப்படியே பத்து நாட்கள் பெய்தால் வாழ்க்கை என்னவாகும் என்னும் நினைப்பு ஓடியது.ஏய், சுய நலம் பிடித்த மனிதப்பிறவிகளே, எத்தனை எத்தனை மரங்களை வெட்டிச்சாய்த்திருப்பீர்கள். நீங்கள் வாழ்வதற்க்காக இந்த உலகத்தை எவ்வளவு தூரம் வெப்ப பூமியாக ஆக்கியிருப்பீர்கள். கடல் மட்டம் உயரும்படி, வளமான பகுதிகள் பாலைவனமாக மாறும்படி, விடாமல் மழை பெய்யும்படியாய் பூமியை ஆக்கி வைத்த கொடுமைக்காரர்களே, படுகிறீர்களா துன்பத்தில் சிக்குண்டு என மழையில் ஆடிக்கொண்டே மரங்கள் கேட்பதுபோல இருந்தது பூவரசனுக்கு.

                                                  பயிற்சிக்கென சென்னைக்கு வந்திருந்தான் பூவரசன்.ஐம்பது வயதில் படிப்பு ,தேர்வு எனக் கடந்த சில நாட்களாக மும்மரமாக வகுப்புக்கள் இருந்தன. மழை விடாது பெய்து கொண்டிருந்தாலும் இரண்டு நாட்களாய் வகுப்புக்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தன. குடையைப் பிடித்துக்கொண்டாலும் நனைந்து கொண்டுதான் வகுப்புகளுக்கு போக வேண்டியிருந்தது. இன்று விடுமுறை. மழை பெய்யத்தொடங்கியவுடன் மின்சாரம் போய்விட்டது. ஆனால் ஜெனரேட்டர் தொடர்ந்து இரண்டாவது நாளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மழையால் பல பகுதிகளை வெள்ளம் சூழ்ந்தது என்பதனை இணையத்தின் மூலமாக கிடைக்கும் செய்தித்தாட்கள் மூலமாக படித்துக்கொண்டிருந்தான் பூவரசன்.மழை பெயவதனால் ஏதும் பாதிப்பு ஏற்படுமா ? என்ற சிந்தனையே இல்லாமல் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் கடந்த 3 நாட்களாக.

  திடீரென்று ஓடும் ஜெனரேட்டர் நின்றது. அரைமணி நேரம், ஒரு மணி நேரம் மின்சாரம் வரும் , ஜெனரேட்டர் ஓடும் என்று நினைத்தான். வரவில்லை, ஓடவில்லை. என்னவென்று விசாரித்தான். இருந்த டீசல் தீர்ந்து விட்டது. டீசல் வாங்க கையில் பணம் இல்லை. டீசலும் எளிதாக எங்கும் கிடைக்கவில்லை. மின்சாரம் வரும்வரை அல்லது டீசல் கிடைக்கும் வரை இருட்டுத்தான் என்றார்கள். பயிற்சி இயக்குநர் அனைவரையும் அழைக்கிறார்கள் என்றார்கள். எல்லோரோடும் இணைந்து பூவரசனும் போனான். இன்று முதல் 3 நாட்கள் விடுமுறை. மின்சாரம் வரத்தாமதம் ஆகும் , மின்சாரம் இல்லாமல் எந்தப் பயிற்சியும் கொடுக்க இயலாது, எல்லாமே கணினி மூலமாக கற்பிப்பது, எனவே 3 நாட்கள் விடுமுறை என்று அறிவித்தார்கள். அறிவித்த ஒரு மணி நேரத்தில் பயிற்சிக்கு வந்திருந்த  எல்லோரும் சிட்டாக சொந்த ஊருக்குப் பறந்து விட்டார்கள்.

                                                          உடல் நிலை இடம் கொடுக்காத நிலையில் கிடைத்த பேருந்தில் நின்று கொண்டு மணிக்கணக்காக பயணம் செய்வது சரியென்று படவில்லை பூவரசனுக்கு. மனைவி  வேறு தொலைபேசியில் , அரும்பாடுபட்டு இல்ட்சக்கணக்கில் செலவழித்து உங்களைக் காப்பாத்தியிருக்கிறேன். திடீர் லீவு, திடீர் பயணம் என்றெல்லாம் வேண்டாம், அங்கேயே தங்கி சமாளியுங்கள் என்றாள். உண்மைதான். தனி ஒருத்தியாய், அத்தனை அவலங்களையும், வேதனைகளையும் தாங்கிக் கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாள். அவளை மனதளவில் கூட வேதனைப்படுத்தக்கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தான் பூவரசன்.

                     தனி அறை. எவரும் இல்லாத தனிமை . மின்சாரம் இல்லை. நிறைய  அறைகளும் விடுதிகளும்  இருக்கும் விடுதியில் ஒரே ஓர் அறையில் அவன் மட்டுமாய் தனித்து இருந்தான் பூவரசன்.. பூவரசன் இருக்கும் பகுதியில் மழை நின்றிருந்தது. சென்னையின் மற்ற பகுதிகளில் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஏரிகள் எல்லாம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருக்கிறது என்னும் செய்தி வந்து கொண்டிருந்தது. மின்சாரம் இல்லாமல் இரவைக் கழிப்பது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. காற்றுக்காக ஜன்னலைத்  திறந்து வைத்தால் , கொசுக்கள் பட்டாளமாய் உள்ளே வந்தது. ஜன்னலை மூடினால் காற்று இல்லாமல் மூச்சு திணறுவது போல இருந்தது. ஜன்னலைத் திறந்தும் மூடியும் தூங்காமலும் முழிக்காமலும் எப்படியோ இரவைக் கழித்தான் பூவரசன்.

                   காலையில் இரவில் ஏரியிலிருந்து திறந்து விடப்பட்ட தண்ணீரால் சென்னையின் சில பகுதிகள் மிதக்கிறது என்றார்கள். கோடம்பாக்கம், சூளைமேடு, சைதாப்பேட்டை எனப் பல பகுதிகளில் வெள்ளம் சூழ்ந்தது என்றார்கள். கேள்விப்படும் செய்திகள் எல்லாம் இரத்தக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் விதமாக இருந்தது. எந்தப் பேருந்தும் இல்லை. ஓயாது கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் எலெக்ட்ரிக் டிரெய்ன் சத்தம் இல்லை, ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை கேட்கும் விமானம் பறக்கும் சத்தம் இல்லை. திடீரென்று அனைத்தும் நின்று ஏதோ சுடுகாட்டில் இருப்பது போன்ற அமைதி இருந்தது.

                               . பல மொழிகளை பேசுபவர்கள், இந்தியாவின் பல மாநிலங்களைச் சார்ந்தவர்கள் அந்த பயிற்சி நிலையத்தில் இருந்தார்கள். சில நாட்களுக்கு  முன் மாலையில் நடந்துகொண்டிருந்த பொழுது , ஆழ்ந்த சிந்தனையில் நடந்து கொண்டிருந்த ஒருவன் , தன் நண்பனைப் போலத்தெரிய பூவரசன் அவன் பக்கத்தில் போய் விளையாட்டாய் முதுகில் தட்டப்போனான் , வேறு ஆள் எனத்தெரிந்ததும் திரும்பினான். அருகில் வரை சென்று விட்டோம் என நினைத்து " சாரி சார் , என் நண்பர் என்று நினைத்து கையை ஓங்கிவிட்டேன் " என்றான். ஆழ்ந்து பூவரசனைப் பார்த்த அவன் " ஐ ஆல்சோ சாரி சார், ஐ டோண்ட் நோ டமிழ் " என்றான். பின்னர் ஆங்கிலத்தில் பூவரசன் சாரி சொன்னான்.

                         . " சார் என் வீட்டில் பேசி 2 நாளாகி விட்டது. என்னிடம் பி.எஸ்.என்.எல். சிம் இல்லை. என் மனைவி வேறு கம்பெனி சிம் வைத்திருக்கிறாள். பி.எஸ்.என்.எல். சிம் மட்டும்தான் சென்னையில் இப்போது கிடைக்கிறது.  இவ்வளவு மழை , வெள்ளம் சென்னையில் என்று பார்த்ததால் மனதைக் குழப்பிக்கொண்டு இருப்பார்கள் " என்ற ரவீந்தரிடம் அமைதியாய் அவனது மனைவியின் செல்போன் நம்பரை வாங்கி தன்னிடம் இருந்த பி.எஸ்.என்.எல். கார்டில் போட்டுக் கொடுத்தான்.அவன் தெலுங்கில் பேச ஆரம்பித்தான். அவன் பேசுவது புரியவில்லை என்றாலும் கணவன் மனைவியோடு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது நாம் நின்று கேட்டுக்கொண்டு இருப்பது சரியல்ல என்று நினைத்துக்கொண்டு கொஞ்சம் தள்ளி நின்று கொண்டான்.

பேசி முடிந்த ரவீந்தர் பூவரசனிடம் நண்பனாகி விட்டான். மாலையில் நடைப்பயிற்சி என அந்த பயிற்சி வளாகத்திற்குள்ளேயே நடக்கும் நேரங்களில் ரவீந்தரும் இணைந்து கொண்டான். தெலுங்கானாவிலிருந்து பயிற்சிக்காக வந்திருப்பதாகச்சொன்ன அவன், தான் தெலுங்கானாவின் பழங்குடி இனத்தைச்சார்ந்தவன் என்றான். ஒடுக்கப்பட்டோர் வாழ்க்கை, ஒடுக்கப்பட்டோரின் இயக்கம் என பேச்சு நாளும் விரிவடைந்திருந்தது. தெலுங்கானா முதல்வர் , பட்டம் முடித்த அனைவருக்கும் பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர் வேலை கொடுப்பதாகவும், அது நிரந்தமானதல்ல என்றாலும் விருப்பம் உள்ளவர்கள் அனைவரும் தொகுப்பூதிய அடிப்படையில் ஆசிரியர் வேலை செய்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பு , நல்ல முயற்சி, கல்வி கற்க வரும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை தங்கள் மாநிலத்தில் உயர்கிறது என்றான். பீகார் மாநிலத்தில் நிதிஷ்குமார் ஏற்கனவே செய்திருக்கிறார் என்றான். சிரித்துக்கொண்ட பூவரசன் ஏறத்தாழ 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தமிழகத்தில் முதல்வராக இருந்த பெருந்தலைவர் காமராசர் அமுல்படுத்திய திட்டம் இது. அவரின் கல்விபுரட்சியில் இதுவும் ஒன்று என்றான். காமராசரைப் பற்றி மேலும் பல செய்திகளைச்சொன்னான். தெலுங்கானா பழங்குடி மக்கள், அவர்களின் பழக்க வழக்கங்கள், அவர்களை ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகள் எனப்பல செய்திகள் கிடைத்தது பூவரசனுக்கு.

மழை ஆரம்பித்து இன்று ஐந்தாவது  நாள்.மீண்டும் மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. காலை மணி 9 ஆகியிருந்தது. பசிக்க ஆரம்பித்தது. எல்லோரும் அவரவர் ஊருக்கு பறந்தவுடனேயே மெஸ்காரரும் பறந்துவிட்டார். மூன்று நாளைக்கு மெஸ் கிடையாது என்று அறிவிப்பு இருந்தது. மாடிப்படியை விட்டு கீழே இறங்கி பக்கத்தில் இருக்கும் உணவு விடுதி இருக்குமா ? என எண்ணிக் கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்தான்  பூவரசன்.  பூவரசனுக்கு எதிராக ரவீந்தர் வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் வேறு விடுதியில் தங்கியிருந்தான். " என்ன ரவீந்தர் , நீ ஊருக்கு போகவில்லையா ? " என்றவனிடம் "சார்நான் தெலுங்கானா போக வரவே 3 நாட்களாகும். நான் போகவில்லை " என்றான்." சரி , வா, நீயாவது துணைக்கு இருக்கிறாயே எனக்கு , மகிழ்ச்சி " என்றான். நாம் மட்டும் இல்லை, என்னோடு பயிற்சிக்கு வந்த ஒரு அஸ்ஸாம் மாநிலத்தச்சார்ந்த பையனும், மேகாலாயா மாநிலத்தைச்சார்ந்த பெண்ணும் இருக்கிறார்கள் " என்றான். பக்கத்தில் இருந்த உணவு விடுதிக்கு சென்று பார்த்தபொழுது உணவு விடுதி திறந்திருந்தது. சமைப்பதற்கு காய்கறி எல்லாம் எங்கும் வாங்கமுடியவில்லை. எக்மோரிலிருந்து எங்களது நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள்   10 கி.மீ. நடந்து , சுமந்து வந்திருக்கிறார்கள் சமைக்கும் பொருட்களை என்றார் அந்த உணவு விடுதிப் பெண்.இட்லி, தோசை என்றெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, உப்புமா மட்டுமே இருக்கிறது என்றார்கள். இருவரும் உப்புமாவைச்சாப்பிட்டு விட்டு விடுதிக்கு வந்தார்கள்.

                     சிறிது நேரத்தில் அஸ்ஸாம், மேகலாயா, தெலுங்கானா, தமிழ் என நான்கு மாநிலத்தைச்சார்ந்தவர்களும் உட்கார்ந்து அரட்டை அடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ரவீந்தர்தான் ஆரம்பித்தான் " ஹைதாராபாத் எல்லாம் இப்படி இல்லை சார், எவ்வளவு மழை பெய்தாலும் ஓடி விடும், ஏன் சார், தமிழ் நாட்டுத்தலை நகரம் இப்படி, என்ன திட்டமிடுதல், என்ன செயல்படுத்துதல், எல்லாப் பக்கமும் தண்ணீர் தேங்கி நிற்கிறது. மழை பெய்தவுடனேயே கரண்ட் இல்லை, கொசுக்களின் தொல்லை, சாக்கடை நாற்றம்... " எனக் கடுப்பாய் சொன்னான் .அவனது உணர்வுகளை உள்வாங்கிக்கொண்ட பூவரசன் ஒன்றும் மறித்துச்சொல்லவில்லை. மற்ற நேரமென்றால் தமிழ் நாட்டையும் மற்ற மாநிலங்களையும் ஒப்பிட்டு விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசுவான். பூவரசனால் இன்றைக்கு பேசமுடியவில்லை. ' மனிதர்களின் பேரவலம் ' என்னும் 'சமஸ்' எழுதியிருந்த கட்டுரையை அப்போதுதான் 'தி இந்து ' தமிழ் நாளேட்டில் இணையத்தின் வழியாகப் படித்திருந்தான். அரசாங்கத்தின் செயல்படாத தன்மையை, வெள்ளம் வந்த அன்று மக்கள் பட்ட துயரத்தை ,அவலத்தை படிப்போர் கண்களில் கண்ணீர் வரும்படியான செய்திகள் அந்தக் கட்டுரையில் இருந்தது. கும்பிடு போடுவதற்கும், காலில் விழுவதற்கும், காசைக் கல்லா கட்டுவதற்கும் மட்டுமே பதவி என நினைப்போர் மத்தியில் மக்களின் அவலங்கள் பெரிதா  என்ன?  என நினைப்பு ஓடியது.

                    மேகலாயாவைச்சார்ந்த பெண் துன்பத்திலும் கல கலவெனச்சிரித்தாள். மிகவும் கண்ணியமாகவும் அதே நேரத்தில் மிக கனமாகவும் தன்னுடைய கருத்துக்களைச்சொன்னாள். ஆங்கிலத்தை அவ்வளவு அருமையாகவும், எளிதாகவும் கையாண்டு ஜோக் அடித்தாள். எனக்கு வயது 25, எனக்கு 75 வயது ஆகும்போதும் இந்த சென்னை மறக்காது என்றாள். ஓரிரு நாளில் அந்தப்பாடு பட்டு விட்டேன் என்றாள். 3 நாட்களாக விடுதியில் கரண்ட் இல்லை. மெழுகுவர்த்தி ஒன்று கிடைக்குமா என்று பார்க்கும் ஆளிடம் எல்லாம் கேட்டு விட்டேன் .கிடைக்கவில்லை என்றாள்.ஓசிக்கும் கிடைக்கவில்லை, விலைக்கும் கிடைக்கவில்லை, மின்சாரம் இல்லை, அதனால் செல் போனிற்கு சார்ஸ் போட முடியவில்லை, இல்லையெனில் அதில் இருக்கும் டார்ச்  லைட்டையாவது பயன்படுத்தலாம். இரவு முழுவதும் எந்த வித வெளிச்சமும் இல்லாமல், இருட்டு அறைக்குள் ஒத்தையாய், வாட் சென்னை ? " என்றாள் வெறுப்பாய். பூவரசனின் கையில் இருந்த செல்போனில் சார்ஸ் இல்லை. ஆனால் கீழே பொதுவாக இருந்த லேண்ட்லைன் போனில் இருந்து ஊருக்கு பேசமுடிந்தது ஆறுதலாக இருந்தது. தொலைபேசி நிலையத்தில் மின்சாரம் இருந்தால் போதும், நம் வீட்டில் மின்சாரம் இல்லையென்றாலும் லேண்ட்லைன் போன் வேலை செய்யும் ஆனால் செல்போனுக்கு தனித்தனியாக நம் வீட்டில் சார்ஸ் செய்ய வேண்டும் என்பது ஞாபகம் வந்தது.

                          இடைவெளி விட்டு இடைவெளி விட்டு  மழை மீண்டும் பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. இரவில் மின்சாரம் இல்லாமல், மின்விசிறி இல்லாமல் தூங்குவது இன்றோடு நான்கு நாட்களாகிவிட்டது. கொசுப்பேட்டை எடுத்து அடிக்க ஆரம்பித்தான். ஒரு கொசுவும் செத்தது மாதிரித் தெரியவில்லை, கொசுப்பேட்டின் மேலேயே கொத்தாக கொசுக்கள் உட்காருவது தெரிந்தது. அப்போதுதான் மின்சாரம் இல்லாமல் நான்கு நாட்களாக கொசுப்பேட்டிற்கு சார்ஸ் போடவில்லை என்பது நினைவுக்கு வந்தது. சிரித்துக்கொண்டான். இப்படியே மின்சாரம் இல்லாமல் 1 மாதம் ஆனால், 6 மாதம் ஆனால் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்துப்பார்த்தான்.  இவனுக்கு 20 வயதில்தான் , வீட்டிற்கு மின்சார வசதி கிடைத்தது. அதற்குப்பிறகுதான் மின்சார விளக்கு, மின் விசிறி எல்லாம். கிராமத்தில் இருந்தபோது மின்சாரம் இல்லை என்று ஒரு நாளும் தூங்காமல் இருந்ததில்லை. அப்போதும் கொசுக்கள் இருந்தது.ஆனால் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பயம் இல்லை.மின்சாரம் என்பதே அப்போது பழக்கம் இல்லை. சிறு வயதில் மின்சாரம் இல்லாமல் வளர்ந்த தனக்கே இப்படி இருக்கிறது, பிறந்தது முதல் மின்சாரத்திலேயே இருக்கும் இந்தக் காலக் குழந்தைகளுக்கு மின்சாரம் இல்லாத வாழ்க்கை, மின்சாரம் இல்லாத உலகம் என்றால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தான் பூவரசன்.                              

               தனித்து அறையில் இருந்த பூவரசனுக்கு நேரம் போவது மிகக்கடினமாக இருந்தது.தனிமை மிகக்கொடுமையாக இருந்தது. தனக்குத்தெரிந்த எழுத்தாளர் ஒருவர் எண்பது வயதை நெருங்குபவர். மனைவியை இழந்து , பிள்ளைகள் வெளியூரில் இருக்க தனித்து இருப்பவர். மிகப்பெரிய புத்தகத்தை எழுத வேண்டும் என்றும் அதனை எழுதி முடித்தவுடன் செத்துப்போய் விடவேண்டும் என்று சொன்னவுடன் திடுக்கிட்டதை பூவரசன் நினைத்துப்பார்த்தான். தனிமை என்பது மிகப்பெரிய கொடுமை என்று அவர் சொன்னது அன்று ஏனோ சட்டென்று புரியவில்லை பூவரசனுக்கு, இன்று தெளிவாகப்புரிந்தது.இந்தத் தனிமைக்குப் பயந்தே தன்னை அடித்தால்கூட தாங்கிக் கொண்டு பிள்ளைகளிடம் சேர்ந்து வசித்து உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சில முதியவர்களை பூவரசன் அறிவான்.   பகலில் கூட ஏதோ படிக்க, எழுத என்று நேரம் போனது. ஆனால் மாலை ஆறுமணிக்கே இருட்ட ஆரம்பித்து ஏழு மணிக்கெல்லாம் கும்மிருட்டு ஆனவுடன், தனிமை வறுத்து எடுத்தது. ஜன்னலைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தான் அமைதியாக. இப்போதெல்லாம் இருட்டு கொஞ்சம் பழக்கமாயிருந்தது. இருட்டிலேயே நடக்கவும், பொருட்களை எடுக்கவும் பழகியிருந்தான். இருட்டில் எடுப்பதற்காகவே பொருட்களை அந்தந்த இடத்திலேயே வைக்கப் பழகியிருந்தான் பூவரசன். காலையில் இதை, இதை படிக்க வேண்டும், இதை இதை எழுதவேண்டும் என யோசித்தான். யோசனை ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் ஓடவில்லை. எத்தனை திருக்குறள் தனக்குத் தெரியும் என்று  கணக்கிடலாம் என்று திருக்குறள்களை சொல்ல ஆரம்பித்தான். அப்புறம் தனக்குப் பிடித்த புரட்சிக் கவிஞர் கவிதைகள், மனப்பாடம் செய்து வைத்திருந்த கவிதைகள் என  மெல்ல வாய் விட்டு சொல்ல ஆரம்பித்தான். என்னதான் சொன்னாலும் நேரம் 9 மணியைத் தாண்டியிருக்காது எனத் தோன்றியது, மெல்ல நடந்து சென்று அலமாரியில் இருந்த அறுவை ரொட்டிகளை எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான். வெள்ள நிவாரணப் பணிக்காக வந்திருந்த ஒரு நண்பர் கொடுத்தது என்று பூவரசனின் நண்பர் வந்து இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் கொடுத்தார். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கொடுங்கள் என்ற பூவரசனிடம்," சார், நாங்களெல்லாம் ஊருக்குப் போய்விட்டால் நீங்கள் மட்டும் தனியாக இருக்கும்போது பயன்படும், தயவு செய்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள் " என்று வற்புறுத்திக் கொடுத்திருந்தார். அதனை எடுத்து சாப்பிட்டு , தண்ணீரைக் குடிக்க வயிறு நிரம்பியது போல இருந்தது. மாத்திரைகளைச்சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்த பூவரசனின் அறைக்கதவு தட்டப்பட்டது.

            திறந்தால் அந்த பயிற்சி நிலையத்தில் வேலை பார்க்கும் ராம்பிரசாத்  நின்றிருந்தார். " சார், நான் சப்பாத்தி கொண்டு வந்திருக்கிறேன். குருமாவும் இருக்கிறது. பக்கத்தில் எந்தக் கடையும் இல்லை, நீங்கள் சாப்பிட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை , தயவு செய்து வேண்டாம் என்று சொல்லாமல் சாப்பிடுங்கள் " என்றார். பருத்த உடல் படைத்த ராம்பிரசாத் பரந்த மனமும் படைத்தவராக இருந்தார். சப்பாத்தியை சாப்பிட்ட பூவரசன் ' இதற்கு எவ்வளவு பணம் ? " என்றபோது , சார் , எங்கள் வீட்டில் செய்தது. இங்கிருந்து 1 கிலோ மீட்டர் தூரம்தான் எனது வீடு, ஏதோ என்னால் முடிந்த உதவி, போகும்போது அள்ளிக்கொண்டா போகப்போகிறோம். பலரை வெள்ளம் அள்ளிக்கொண்டு போய்விட்டது, பலரின் வாழ்க்கையில் சம்பாரித்து வைத்த அனைத்தும் இந்த வெள்ளத்தில் போய்விட்டது, இது மிகவும் சிறிய உதவி " என்றார்.குடையை பிடித்துக்கொண்டு, உணவைச்சுமந்துகொண்டு வீட்டிலிருந்து இருட்டில் நடந்து வந்திருக்கின்றார் அந்த மாமனிதர்.  மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தனக்கு மட்டுமல்ல, மற்ற மாநிலத்தச்சார்ந்த அந்த மூன்று பேருக்கும் அவர் உணவு கொண்டுவந்து கொடுத்ததை காலையில் கேள்விப்பட்டான் பூவரசன்.

                  வெள்ளத்தின் கொடுமைகளை , தங்கள் உறவுகள், நண்பர்கள் படும் துன்பங்களை விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்த சிலர் விளக்கிக்கோண்டிருந்தார்கள் . அந்த விடுதியை துப்பரவு செய்யும் மஞ்சு, தன்னுடைய வீட்டிற்குள் கழுத்தளவு வெள்ளம் வந்ததையும், தானும் தன் குடும்பத்தினரும் உயிர் தப்பியதே பெரும் பாடு என்றும் கல்லூரியில் படிக்கும் தன்னுடைய இரண்டு மகள்களின் பாடப்புத்தகங்கள், லேப்டாப் கணினிகள் மற்றும் இருந்தவைகள் அடித்துச்செல்ல்ப்பட்டதை அழுதுகொண்டே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். 10 வருசமா, 15 வருசமா நாங்க சேர்த்து வச்ச பொருளையெல்லாம் அடிச்சிட்டுப் போயிருச்சு. எங்க கூடுவாஞ்சேரியிலே நிறைய ஆட்களையும் அடிச்சுட்டுப் போயிருச்சு சார், நாசமாப் போறவங்க, நட்ட நடு இராத்திரியில இப்படி தண்ணீரைத் துறந்துவிட்டுடாங்களே என்று அழுகையும் கண்ணீருமாய் நடந்தவற்றை விவரித்தார்.

                        செக்ரிட்டியாக வேலைபார்க்கும் முனியாண்டி தன் வீடு மூழ்கிய கதையை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். "60 வருசமா இருக்கிறேன் சார் அந்த வீட்டில எங்க அப்பா காலத்திலே இருந்து, இப்படி தண்ணீர் எப்பவும் வந்ததில்லை, பூரா வாய்க்கால்,ஆற்று எல்லாத்தையும் வீடாக்கி விட்டார்கள் சார், தண்ணீர் எங்கே போகும் , எப்படிப்போகும்? இதுவரைக்கும் பாதிக்கப்பட்டது எல்லாம் குடிசையில இருக்கிறவங்க மட்டும்தான், இந்தத்தடவைதான் கொஞ்சம் வசதி படைச்சவங்களும் பாதிக்கப்பட்டிருங்காங்க . என வீடு எல்லாம் கார வீடு சார். இராத்திரி 1 மணிக்கு திமு திமுன்னு சத்தம். எந்திரிச்சு பாத்தா வீட்டுக்குள்ள தண்ணீர். தண்ணீரோடு சேர்த்து பாம்பு, பூச்சின்னு அத்தனையும் வீட்டுக்குள்ள வந்திருச்சு சார் . இன்னும் வீடு முழுக்க சகதியாக் கிடக்கு. சகதிக்குள்ள கட்டில், மெத்தை அத்தனையும் கிடக்கு " என்றார்.

                ம்னித நேயத்திற்கு முன்னால் சாதி, மதம் அனைத்தும் சக்தி இழந்து போனதை நிவாரணப் பணிகள் உணர்த்திக்கொண்டிருந்தன. அனைத்து இயக்கங்களும் தங்கள் அலுவலகத்தை நிவாரணப் பணி முகாமாக மாற்றியதை பத்திரிக்கைகள் சுட்டிக் காட்டியிருந்தது.பெரியார் திடலில் இருந்து செய்யப்படும் உதவிகளை விடுதலை பத்திரிக்கை வழியாகப் படித்தான் பூவரசன். முழுவதுமாக பக்தி கோலத்தில் இருந்த ஒருவர், அரசியல் கட்சிகள் என்றால் உதவி வேண்டாம் என்றவர், பெரியார் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடன் உதவியைப் பெற்றுக்கொண்டதை பத்திரிக்கையில் படித்தான். தன்னுடைய உயிரையும் , பிறக்கும் குழந்தையின் உயிரையும் காப்பாற்றிய இஸ்லாமியரின் பெயரை தன்னுடைய குழந்தைக்குச்சூட்டிய இந்துப்பெண்ணைப் பற்றிய செய்தி பத்திரிக்கையில் வந்திருந்தது. உதவி செய்பவர்கள், உதவி தேவைப்பட்டவர்கள் என இரண்டு பிரிவுகளாக மட்டும் சென்னை மக்கள் பிரிந்ததுபோல் தோன்றியது பூவரசனுக்கு.பேரிடர் மனிதத்தன்மையை உசுப்பி விட்டுவிட்டது என்று நினைத்தான் பூவரசன்.சென்னையே மனித நேய சென்னையாக மாறிவிட்டதோ எனத்தோன்றியது பூவரசனுக்கு. ஒவ்வொருவரும் தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச்செய்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டதும் மனது நிறைந்தது துன்பத்திலும்.

                   சேலத்திலிருந்து அரக்க பரக்க ஒரு குடும்பத்தினர் காரில் வந்து விடுதியில் இறங்கினர். தன்னுடைய ஒரே பையன் சென்னையில் வேலை பார்ப்பதாகவும் , நாலைந்து நாட்களாக அவனிடமிருந்து எந்தச்செய்தியும் இல்லை என்றும் சொன்ன அவர்கள் , பையனின் அம்மாவை மட்டும் விடுதியில் விட்டுவிட்டு அவனது அப்பாவும், மாமாவும் அவனைத் தேடி காரில் சென்றனர். கீழே இறங்கி வந்த பூவரசன் அந்த அம்மாவோடு பேசிக்கொண்டிருந்தான். ராம்பிரசாத் உணவோடு காலையில் தேடி வந்திருந்தார். பூவரசனுக்கு உணவைக் கொடுத்தவுடன் வாங்கிக்கொண்டான. பிரகாசம் அந்த அம்மாவை வற்புறுத்தி சாப்பிடச்சொல்ல,மகனைக் காணாம் என்று எத்தனை நாட்களாக சாப்பிடவில்லையோ ஒரே ஒரு பூரியை எடுத்து வாயில் வைக்க ஆரம்பித்தார்.

                  திடிரென்று ராம் பிரசாத்தோடு  வேலை பார்க்கும் ஒருவர் அங்கு தோன்றினார். " விடுதியில் ஏன் ஆட்கள் இருக்கிறீர்கள். அதுதான் லீவு விட்டு எல்லோரையும் ஊருக்குப் போகச்சொல்லியாச்சே " என்றவர், சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த அம்மாவைப் பார்த்து " நீங்கள் யார் ? " என்றார் அந்த அம்மையார் தான் யார் என்பதையும் தனது கணவர் இந்த நிறுவனத்தில் வேலை பார்ப்பதையும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே ' மகனைக் காணாம் என்றெல்லாம் இப்படி தேடிக்கொண்டெல்லாம் வரக்கூடாது " என்றவரைப் பார்த்து  பூவரசன் " சார் , அவர்கள் மனம் பதைத்து வந்திருக்கின்றார்கள். உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்கள் தனது பிள்ளையைக் காணவில்லை  என்று வந்திருக்கிறார்கள் " என்றான். " எனது பிள்ளைகள் , நான் பெற்ற பிள்ளைகள் நாலு பேரைக் காணாம், நான் என்ன  தேடிப் போய்  தொந்தரவு செய்து கொண்டா இருக்கிறேன் ? " என்றவுடன் வாயில் வைத்த ஒரு வாய் பூரியையும் முழுங்காமல் அப்படியே பூரியைக் கீழே வைத்தார்கள் அந்த அம்மையார். சென்னை மொழியில் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த ஆளோடு அப்படியே மல்லுக்கட்ட வேண்டும் என்று கையும் காலும் பரபரத்தது பூவரசனுக்கு. சென்னையே மனித நேய ஊராக மாறிவிட்டதாக பெருமைப்பட்டது உண்மை இல்லை என்பது பளீரென்று உரைத்தது பூவரசனுக்கு.  ராம்பிரசாத்  மாதிரி ஆட்கள் இருக்கும் இடத்தில்தான் இப்படிப்பட்ட ஆட்களும் இருக்கிறார்கள். நன்மையும் தீமையும் போல, வெயிலும் நிழலும் போல மனிதர்களுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்தவர்களும் , புரியாதவர்களும் சேர்ந்தேதான் ஓரிடத்தில் இருக்கின்றார்கள்.என்று தோன்றிற்று . அந்த அம்மாவோடு ஆறுதலாகப் பேச ஆரம்பித்தான் பூவரசன். சிறிது நேரத்தில் தேடிச்சென்றவர்கள், தனது பையனோடு வருவதைப் பார்த்த அந்த அம்மா, திடுத் திடுவென ஓடி அந்தப் பையனிடம் பேசியதைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்தான் பூவரசன். மழை முழுவதுமாக விட்டிருந்தது. மின்சாரம் நாளை முதல் வந்து விடும் என்றார்கள். .நாளை முதல் வகுப்புகள் நடக்கும் என்றார்கள்.நாளை முதல் பயிற்சிக்கு செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தான் பூவரசன்.  

  • எழுதியவர் : வா.நேரு
  • நாள் : 19-Jan-16, 6:56 am
  • நன்றி : எழுத்து.காம்
                 





Friday, 15 January 2016

அனுபவத்தால் மாற்றியவரின் அனுபவங்கள் (1 ) --- வா. நேரு

                   
கனவு போலத்தான் நடந்தது , அவரது வருகையும், அதனால் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும். அரசு பள்ளி என்றால் அவரவர் விருப்பத்திற்கு ஆசிரியர்கள் வருவர்,அவர்களது வருகைக்குப்பின் தலைமை ஆசிரியர் வருவார். படிக்கும் எண்ணமுள்ள மாணவ, மாணவியர் படிப்பார்கள், மற்றவர்கள் சும்மா பள்ளிக்கூடம் வந்து போவார்கள் என்றுதான் அன்றைக்கு நான் படித்த காலம் இருந்தது. சரியாக 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்  எங்கள் பள்ளிக்கு ஒரு தலைமை ஆசிரியர் வந்தவுடன் அத்தனையும் தலைகீழாக மாறிப்போனது.'டோட்டாசான் ' என்னும் ஜப்பானிய நூலைப்படித்துமுடித்த பின்னும் பல நாட்கள் அந்தக் கதையில் வரும் தலைமை  ஆசிரியர் என் நினைவில் இருந்தார்.இப்போதும் இருக்கின்றார்.  என் பள்ளிக்கு வந்த தலைமை ஆசிரியருக்கும், டோட்டாசான் தலைமை ஆசிரியருக்கும் இருந்த ஒற்றுமை என்ன என்று நினைத்துப்பார்த்திருக்கிறேன். படிக்கும் குழந்தைகள் மீதான அன்புதான் எனது தலைமை ஆசிரியரையும் அந்த டோட்டாசான் தலைமை ஆசிரியரையும் இணைத்தது என்று எண்ணிப்பார்க்கின்றேன்.

                                               35 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எனக்கு பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தவர். இன்றைக்கும் எனக்கு நல்ல வழியைக் காட்டக்கூடியவராக , வரும் நன்மை தீமைகளை எந்த விதத்தயக்கமும் இன்றி சுட்டிக்காட்டுபவராக இருக்கின்றார். படித்து முடித்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் அவரோடு ஏற்பட்ட தொடர்பு எனக்கு எப்போதும் ஓர் ஊக்க சக்தியாக இருக்கிறது. எந்த வித எதிர்ப்பார்ப்புமின்றி படிக்கும் மாணவ மாணவிகளின் மேல் செலுத்தும் அன்பும், பரிவும் ,அக்கறையும் ஆண்டுகள் பல கடந்து போயினும் ஆசிரியர்களை எவ்வளவு தூரம் உயர்த்தும் , மன நிறைவினைத் தரும் என்பதனை உணர்த்தும் விதமாகத்தான் எனது தலைமை ஆசிரியர் திரு.வி.வீரி(செட்டி) அவர்களைப் பார்க்கின்றேன். அவரின் அனுபவத்தையும் , அவரது மாணவனான எனது அனுபவத்தையும் , இன்னும் சிலரின் அனுபவத்தையும் இணைத்து கல்வி பற்றிய , பள்ளிக்கூடம் பற்றிய சிந்தனையை பகிர்ந்து கொள்வதுதான் இந்தத் தொடரின் ( நூலின் )நோக்கம் .
                                             
                   எங்கள் பழைய தலைமை ஆசிரியர் மாற்றலாகி, புதிய தலைமை ஆசிரியராக திரு. வி.வீரிசெட்டி சார் அவர்கள் 1979-ல் வந்தார். எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. வெள்ளை வேட்டியும், வெள்ளை சட்டையும் , குட்டை உருவமுமாக வந்த புதியவரைப்பார்த்து மாணவர்கள் எங்களுக்குள் சிரித்துக்கொண்டோம். கரடு முரடான மக்களைக்கொண்ட ஊர் ஆயிற்றே, நமது ஊர், இந்த ஊரில் இவ்வளவு சாதுவாக ஒருவர் வந்திருக்கின்றாரே, சமாளிக்க இயலுமா?  என்று எண்ணினோம். தாக்குப்பிடிப்பாரா ? இல்லை முடியாது என்று ஓடிவிடுவாரா? என்பதுதான் எங்கள் பள்ளியில் வேலைபார்த்த ஆசிரியர்களின் எண்ணமுமாக இருந்தது.உயரமாய், பருமனாய், வெடித்த குரல் கொண்டவர்களால் முடியாத செயல்களை எல்லாம் செய்து காட்டினார், அவரது பணிக்காலத்தில். எப்படி முடிந்தது அவரால் ? எனக்குள் எழுந்த அந்த ஆர்வம், நான் படித்து முடித்த பின்பும், தொலைபேசித்துறையில் வேலைக்குச்சேர்ந்த பின்பும் , பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் பொறுப்பாளராக  ஆனபோதும், மதுரையில் குடும்பமாக செட்டில் ஆன பின்பும், முனைவர் பட்டத்திற்காக ஆய்வு செய்துபோதும, முனைவர் பட்டம் பெற்றபோதும்  அந்தக் கேள்வி என்னை துரத்திக்கொண்டே இருந்தது. தலைமைப்பொறுப்பில் இருக்கும் ஒருவர் நினைத்தால், அத்தனையையும் தலைகீழாக மாற்ற முடியுமா? முடியும் என்று நிருபீக்கப்பட்டதே ? அதற்கு அவரிடம் இருந்த குணங்கள் என்ன என்ன என்பதை ஆய்வு போல செய்ய வேண்டுமே , அதனை இந்தச்சமூகத்திற்கு சொல்ல முடிந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்ற எண்ணம் ஓடியது.

                               நான் 16-வய்தில் அவரிடம் மாணவனாகப்படித்தவன் .அவரால் மிக நல்ல மதிப்பெண்ணை எஸ்.எஸ்.எல்.சி. பொதுத்தேர்வில் பெற்றவன். அதனால் வாழ்வில் உயர வழி கிடைத்தவன். மனதில் இருந்தார். படித்ததற்கு பின்னால் சந்திக்க வாய்ப்பில்லை.  ஏறத்தாழ 25 ஆண்டுகள் கழித்து மதுரையில் அவரை அவரது இல்லத்தில் சந்தித்தேன். என்னுள் மகத்தான மனிதர்களில் ஒருவராக வீற்றிருக்கும் திருச்செந்தூர் ஆதித்தனார் கல்லூரியின் முன்னாள் முதல்வர் டாக்டர் இரா.கனகசபாபதி அவர்கள் ஒரு அறக்கட்டளை ஆரம்பித்து அதன்மூலமாக ஸ்பார்க் செண்டர் பார் ஐ.ஏ.எஸ். ஸ்டடிஸ் என்னும் நிறுவனத்தை மதுரையில்  நடத்திவந்தார். அந்த நிறுவனத்தில் திரு.வி.வீரி(செட்டி) அவர்களின் பங்களிப்பு இருக்கவேண்டும் என்றெண்ணி, நான் அவரது பழைய மாணவர் என்பதனை அறிந்து என்னையும் அழைத்துச்சென்றார். பார்த்தோம். பேசினோம். நான் உங்கள் பழைய மாணவன், மதுரை தொலைபேசி நிலையத்தில் வேலை பார்க்கின்றேன் என்று சொன்னவுடன் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார். ஸ்பார்க் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்க வாருங்கள் என்று எங்கள் பிரின்ஸ்பால் அழைத்தபோது, சாரி சார், நான் பென்சன் வாங்குகின்றேன், வேறு வேலை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார். எங்களது பிரின்ஸ்பால்," உங்கள் ஹெட்மாஸ்டர்,  மிகவும் நேர்மையானவர், கடும் உழைப்பாளி ஆனால் எதற்காகவும் காம்பரமைஸ் பண்ண மாட்டார் என்று சொன்னார்கள்...அவர்கள் சொன்னது உண்மைதான் "என்றார். எனது பழைய தலைமை ஆசிரியரை, எனது பழைய பிரின்ஸ்பாலின் மூலமாக அடையாளம் கண்டுகொண்டு , தொடர்பில் இருக்க ஆரம்பித்தேன்.

                                  2015-ல் என்னைச்சுற்றி இருக்கும் அரசு பள்ளிகளை, கார்ப்பரேசன் பள்ளிகளைப்பார்க்கின்றேன். நேர்மறையாகவும் ,எதிர்மறையாகவும் அந்தப்பள்ளிகளைப்பற்றிய எண்ணங்கள் ஓடுகின்றன. பெரும் பெரும் கட்டிடங்களோடு செயல்படும் தனியார் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளிகளையும் பார்க்கின்றேன். படித்தவர்கள், பதவியில் இருப்பவர்கள்,பணக்காரர்களின் பிள்ளைகள் எல்லாம் , பெரும் பணம் கட்டிப் படிக்கும் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளிகளில் இருந்து  புத்தாடை இன்றுதான் உடுத்தியவர்கள் போல் வெளியே வருகின்றார்கள். அன்றாடங்காய்ச்சிகள், சாதிப்படிக்கட்டின் கடைசிக்கட்டில் இருப்போர், மூடை தூக்குவோர் , குடிகாரத் தந்தையின் பிள்ளைகள் என்று விளிம்பு நிலை மாந்தர்களின் பிள்ளைகள் எல்லாம் படிக்கும் அரசுப்பள்ளிகளின் நிலையை உயர்த்த ஏதேனும் செய்ய இயலுமா?

                                இன்றைக்கும் உயிர்ப்போடு இருக்கும் சில அரசுப்பள்ளிகள், ஆசிரியர்கள் பற்றிய செய்திகள் 'தி இந்து ' தமிழ் பத்திரிக்கையில்  தொடர்ச்சியாக வந்தது, வருகின்றது. மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. எனது தலைமை ஆசிரியர் திரு வி.வீரிசெட்டி அவர்கள் பல ஊர்களில் ( பண்ணைக்காடு,தேவதானப்பட்டி, சாப்டூர், கருங்காலக்குடி, நத்தம், வாடிப்பட்டி... ) அரசுப் பள்ளிகளின் நிலையைத் தலை கீழாக மாற்றியவர். அவரது அனுபவம் மிக வேறுபட்ட அனுபவம்.  அவரது நல்ல கல்வி தருவதற்கான போராட்டம், நீண்ட நெடிய போராட்டம்.வெற்றி, தோல்வி எனப் பல அனுபவங்களைக் கண்டவர் அவர்.  அனுபவத்தால் மாற்றியவரின் அனுபவங்களை இன்றைக்கு இருக்கும் நிலையோடு ஒப்பிட்டால் சில மாற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்னும் நோக்கில் எனது தலைமை ஆசிரியரை அணுகி பேட்டி கேட்டேன். உங்கள் வரலாற்றைப் பதியவேண்டும் என்றேன். "எனக்கு என்ன வரலாறு ? நான் மிகச்சாதாரணமானவன்" என்றார். "இன்றைய பள்ளிகளின் நிலைமைகள் உங்களுக்கு மன நிறைவு தருகிறதா ? "என்றேன். "இல்லை " என்றார். "என்ன , என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதனைச்சொல்வதற்கு முன்னால் நீங்கள் என்ன என்ன செய்து மாற்றிக்காட்டினீர்கள் என்பதனைச்சொல்லவேண்டும் நான்" என்றேன் . "சரி" என்றார். அவரின் ' பணிப்பண்பாட்டை ', ' பணி அணுகுமுறையை'  தேர்வு எழுதத் தயாராகும் மாணவன் போல அவரிடம் கேட்டு கேட்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். இனி அவரின் 'பணி அணுகுமுறைகள் ' உங்கள் பார்வைக்காக

                                                                                                                                                                     (தொடரும் ....)

Monday, 11 January 2016

அங்கும் இங்கும்.....


ஒழுக்கத்தை வளர்க்கும்
தன்னம்பிக்கை தரும்
புத்தகங்களால்
நிரம்பியிருக்கிறது
அவனது கடை
ஒருவரும் வரவில்லை
தனியாய் அமர்ந்திருக்கிறான்
அவன்

நிரம்பி வழிகின்றன
பேருந்துகள்
கார்ப்ரேட் கம்பெனியை
மிஞ்சுகின்றன
விளம்பரங்கள்
அலை மோதும்
கூட்டத்திற்கு
நடுவே அமர்ந்திருக்கின்றார்
ஒழுக்கத்தை குலைக்கும்
சாமியார்

                               வா.நேரு
நன்றி : எழுத்து.காம்.

Saturday, 9 January 2016

தொண்டைக்கு கீழே ஒரு சாண் கிழித்து .....

தலையை மெல்ல
வருடும் கைகளின்
மென்மை
வலியின் வன்மையைப்
போக்குகிறது ...

தடவும் கைகளைத்
தாண்டி
வந்து விழும்
சில கண்ணீர்த்துளிகள்
ராபின் சர்மாவின்
' நீ இறக்கும் போது
யார் கதறுவார் '
எனும் ஆங்கில நூலை
நினைவு படுத்துகிறது !

இருவர் மட்டுமே
இருக்கும் நேரம்
வாய்க்காதா என
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்
அலைந்து திரிந்த
நாட்கள் போல அல்லாது
அவளும் நானும்
மட்டுமே இருக்கின்றோம்
நாள் கணக்காய் !

எனக்கு
கொடுக்க வேண்டிய
மருந்தினை மாத்திரையை
மனப்பாடம்
செய்துகொண்டேயிருக்கிறாள்
மணிக்கணக்காய் ....

மருந்து கொடுக்கும்
நேரங்களையெல்லாம்
ஒழுங்கு படுத்த
ஒலி எழுப்பிகளை
செல்பேசிகளில்
ஒழுங்குபடுத்துகிறாள் ...

பெருங்குரலெடுத்து
பேசும் வழக்கமுடையாள்
தனக்குக் கூட கேட்காத
ஒலி அளவில் பேசுகிறாள் ....

தொண்டைக்கு கீழே
ஒரு சாண் கிழித்து
நெஞ்சினைப் பிளந்து
இதயத்தை வெளியில் எடுத்து

செத்துப்போன உடலை
செயற்கை இதயத்தால்
சில மணி நேரம் இயக்கி

இதயத்தில் பழுதுபட்ட
வால்வை எடுத்து
தூர எறிந்து விட்டு
புதிதாக
இயந்திர வால்வை மாட்டி
இயற்கை இதயத்தை
மீண்டும் உடலோடு மாட்டி

கிழித்த நெஞ்சினை
நரம்பால் தைத்து
மயக்கத்திலிருப்பனை
நினைவுக்கு வரவழைத்து

அப்பப்பா ! ஏதோ
கதையில் படிப்பது போல்தான்
இருக்கிறது
நிகழ்ந்த நிகழ்வுகள்
எனினும்
அறிவியல் இப்படி
அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறது !

தலையைத் தடவும்
கைகளோடு வந்து
விழும் சில கண்ணீர்த் துளிகள்

உடலைத் தள்ளி நிறுத்தி
உதட்டில்
கன்னத்தில் இடும் முத்தத்தில்
இரவு பகலாய்
அவள் செய்யும் செயல்களில்
தெரிகிறது வள்ளுவரின் வரிகள்
' அன்பெனப்பட்டதே
இல் வாழ்க்கை '

  • எழுதியவர் : வா. நேரு
  • நாள் : 9-Jan-16, 5:16 pm
  • Nantri : Eluthu.com

Wednesday, 7 October 2015

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : மாற்றத்துக்கான பெண்கள் வாங்காரி மாத்தாய்

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : மாற்றத்துக்கான பெண்கள் வாங்காரி மாத்தாய்
வெளியீடு                                        : பூவுலகின் நண்பர்கள், சென்னை 600 026.
இரண்டாம் பதிப்பு                        : மார்ச் 2015, மொத்த பக்கங்கள் 63, விலை ரூ 50.



                                    கையடக்கமுள்ள புத்தகம்தான் என்றாலும், விரிந்து எழும் ஆலமரம் ஒரு விதைக்குள் இருப்பதுபோல, மரம் வளர்ப்பதற்கான ஆக்க விதையை மனதில் பசுமரத்தாணியாய் பதியவைப்பதாக இந்தப்புத்தகம் உள்ளது எனலாம். நோபல் பரிசு பெற்ற கென்யா நாட்டைச்சார்ந்த 'வாங்காரி மாத்தாய் ' பற்றி தமிழில் ஆதி வள்ளியப்பன்(3 கட்டுரைகள்), அறச்சலூர் செல்வம், இரா.செந்தில்(நோபல் பரிசு வழங்கியவர்கள் உரை),கவிதா முரளிதரன்(நோபல் பரிசு உரை),சிவஞானம் ஆகியோரின் கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. அருமையான நூலாக உள்ளது.

வாங்காரி மாத்தாய் யார் என்பதற்கு " சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளில் புதைந்திருக்கும் அரசியல், ஜன நாயக உரிமைகள், பெண் உரிமைகள், பெண் கல்வி என அனைத்து தொடர்புகளையும் புரிந்துகொண்ட பெண்மணி" (பக்கம்  22) என்று சொல்வதோடு தந்தை பெரியாரோடு ஒப்பிட்டு " பெரியார் தீண்டாமை ஒழிப்பு, கலப்பு மணம், பெண்கள் கல்வி, பெண்ணுரிமை, தாய்மொழிக்கல்வி,தமிழ் எழுத்துச்சீர்திருத்தம், தமிழர் நலன் எனப்பல தளங்களில் வேலை செய்தாலும் மூட நம்பிக்கை ஒழிப்பு, கடவுள் மறுப்பு மட்டுமே பரவலாகத் தெரிந்ததோ, அது போல வங்காரி மாத்தாய்க்கும் நடந்தது. " எனக் கூறும் செய்தி எளிதில் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

மணவாழ்க்கை முறிந்த போது வாங்காரி மாத்தாயின் மன நிலை " நான் என் மணவாழ்வு உடைந்து போவதை விரும்பவில்லை. நிலை குலைந்தேன். என் குழந்தைகளைத் தனியாக வளர்க்க விரும்பவில்லை. சம்பவங்கள் எதிர்மறையாகி நிற்கும்போது , நீ மூலையில் முடங்கி உட்கார்ந்து வாழ்க்கை முழுவதும் புலம்பிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது. ' எழு, நட, தொடர்ந்து நட, எதிர்வரும் பாதை மோசமானதாக இருக்காது என்ற நம்பிக்கையுடன் நட ' என்ற பாடத்தை என் மணவாழ்வின் முறிவு எனக்கு வழங்கியது " என்பதாக இருந்தது என்ற விவரிப்பு  (பக்கம் 25) அருமை.

இந்த நூல் சுற்றுச்சூழலுக்கும் அமைதிக்குமான உறவை விவரிக்கிறது. வளங்களை சரிசமமாக பங்கிட்டுக்கொள்வதற்கும் அமைதிக்குமான உறவினைச்சுட்டுகிறது. பெரு நிறுவனங்களின் கொள்ளை அடிக்கும் போக்கால் நிலை குலையும் ஏழைகளின் வாழ்வினைப் பற்றிய துயரமே மாத்தாயின் தொடர் செயல்பாட்டிற்கான அடிப்படை என்பதனை கட்டுரைகள் விவரிக்கின்றன.


நோபல் பரிசு வாங்கிக்கொண்டு வங்காரி மாத்தாய் ஆற்றிய உரை மிகத் தெளிவாக அவரின் உள்ளக் கிடக்கையை உணர்த்துகிறது. யார் யாரெக்கெல்லாம் இந்த பரிசால் பெருமை ,அங்கீகாரம் என்பதனைக் கூறுகின்றார். "நோபல் விருது பெறும் முதல் ஆப்பிரிக்க பெண்மணி என்கிற அடிப்படையில் கென்ய மக்களின், ஆப்ரிக்க மக்களின் சார்பிலும் உலகத்தின் சார்பிலும் இந்த விருதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். பெண்களும் பெண் குழந்தைகளும் இப்போது அதிகம் என் கவனத்தில் இருக்கிறார்கள். தங்கள் குரல்களை உயர்த்தவும் தலைமைத்துவத்தில் மேலும் அதிக இடத்தை  கோரவும் இது அவர்களை ஊக்கப்படுத்தும் என்று நம்புகிறேன். இளைஞர்களும் முதியவர்களுமான எமது ஆண்களுக்கும் இந்த அங்கீகாரம் பெருமையைத் தரும். ஒரு தாயாக, இந்த விருது இளைஞர்களுக்கு தரக்கூடிய உந்துதலை நான் போற்றுகிறேன். தங்களது கனவுகளை துரத்துவதற்கு இளைஞர்கள் இதை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்....

1977ல் நான் பசுமை வெளி இயக்கத்தை (Green Belt Movement) தொடங்கியபோது, கிராமப்புறப் பெண்களின் தேவைகளாக இருந்த விறகுகள், சுத்தமான குடிநீர், சரிவிகித உணவு, உறைவிடம், வருமானம் ஆகியவற்றின் பற்றாக்குறைகளை சமாளிப்பதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன்.....

ஆப்ரிக்கா எங்கிலும் பெண்களே குடும்பத்துக்கு முக்கியமான பொறுப்பாளர்களாக இருந்தார்கள். நிலத்தை உழுவது, குடும்பத்துக்கு உணவு உற்பத்தி செய்வது என்று முக்கியமான பங்கு வகித்தார்கள். அதன் விளைவாக,  குடும்பம் தழைக்க உதவும் இயற்கை ஆதாரங்கள் அழிந்து போகுமளவுக்கு சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படும் போது பெண்கள்தான் அதை முதலில் உணர்கிறார்கள்.

எங்களுடன் இணைந்து பணிபுரிந்த பெண்கள், முன்பு போல அடிப்படை தேவைகளை கூட நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றனர். இதற்கு காரணம், அவர்களது சுற்றுச்சூழல் தொடந்து மோசமாக பாதிக்கப்படுவதுடன் உணவுப்பயிர்களுக்கு மாற்றாக வணிகரீதியிலான விவசாயத்தின் அறிமுகமும்தான். சிறு விவசாயிகளின் விளைபொருட்களின் வணிகத்தையும், ஏற்றுமதியையும் சர்வதேச வணிக நிறுவனங்களே தீர்மானிக்கிறது. இதனால் விவசாயிகளுக்கு நியாயமான தேவையான வருமானம் நிச்சயமில்லை. நமது சுற்றுச்சூழல் அழியும்போது, அது சுரண்டப்படும்போது அது சரிவர கையாளப்படாத போது நமது வாழ்க்கைத்தரத்தை, நமது வருங்கால சந்ததியினரின் வாழ்க்கைத் தரத்தை சேதப்படுத்துகிறோம்....." மிகத் தீவிரமான சிந்தனையுடன் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு பிரகடனமாக அவரின் நோபல் பரிசு உரை இருக்கிறது.

"ஒரு குழி தோண்டி, அதில் மரக்கன்று ஒன்றை நட்டு, தண்ணீர் ஊற்றி வளர்க்காவிட்டால், நீங்கள் எதையுமே செய்யவில்லை என்றே பொருள். நீங்கள் வாய்ச்சொல் வீரர் தான். 'நீங்கள் உங்கள் குரலை உரக்க ஒலிக்கா விட்டால் உங்களது சுற்றுச்சூழல் ஆர்வத்தால் எந்தப்பயனும் கிடையாது. அது வெறும் சந்தர்ப்பவாதமாகவோ ஒப்புக்கு ஒட்டிக்கொண்டதாகவோ தான் இருக்கும்" வாங்காரி  மாத்தாய் என பக்கம் 63-ல் குறிப்பிட்டுள்ள வாசகம் எத்தனை மரம் வளர்த்தோம் இந்த நாள் வரை என்னும் சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது.

வாங்காரி மாத்தாயிடம் மக்கள் அடிக்கடி கேட்ட கேள்வி, 'எது உங்களைத் தூண்டிவிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது?' என்பது. மாத்தாய் சிரித்துக்கொண்டே, " உண்மையில் கடினமான கேள்வி எதுவென்றால், எது என்னை நிறுத்தி வைக்கும் என்பது தான்", என்றார். என்பதும் ஈர்ப்பாக இருக்கும் வாக்கியம். ஒரு கருத்தை எடுத்துக்கொண்டு தீவிரமாக இயங்குபவர்களை நிறுத்தி வைக்கும் ஆற்றல் எதற்கும் இல்லை என்பதுதான் பல சாதனையாளர்களின் வரலாறு. படிக்க வேண்டிய புத்தகம் , பரிசளிக்கத்தக்க புத்தகம். 

Thursday, 1 October 2015

வலைப்பூ உலகத்திற்குள் வாருங்கள் ! .....



வானகத்தில்
மழை நேரத்தில்
வில்லின்
வண்ணங்கள்
விரிந்து எழுவது போல்
எண்ணச்சிறகுகளை
இணையத் தமிழில்
வலைப்பூக்களில் அச்சிட்டு
எவர் படிப்பார் ?
எந் நாட்டில் படிப்பார் ?
படித்தபின்பு
பாராட்டா
இடித்துரைப்பா
எனும்
எதிர்பார்ப்புகள் எதுவுமின்றி
எழுதுகின்றார் உலகமெங்கும்
தமிழர்களில் ஒரு சிலர் ....

செத்து விடும் என்பான் தமிழை
சில பேர் ...
பட்டு விடும் என்பான் தமிழை
சில  பேர் ....
சாகா நிலை பெற்ற
நடப்பு உலக மொழி
என் மொழி தமிழ் என்பதால்தான்
இக்கட்டில் வாழும் இடத்திலும்
இணையத்திலும் எழுதி எழுதிக்
குவிக்கின்றார் எம் தமிழர் ....

அடிமை விலங்கை உடைக்கும்
ஆயுதங்கள் வலைப்பூக்கள்
எமக்கு எனப் பெண்கள் சிலர்
வரையத் தொடங்கியபின்புதான்
கைவிலங்கை உடைக்க
இப்படியும் ஓர் ஆயுதமா ?
என உணரத் தொடங்குகிறது உலகம் !

வலைப்பூ எழுத்தாளர்கள்
வங்கதேசத்தில்
இன்னுயிரை இழந்திருக்கின்றார்கள்
இன்னும் பல உயிரை
பலியிடவேண்டும் எனப்
பழமைவாதிகள் துடிக்கிறார்கள்..
விழும் ஒவ்வொரு தலைக்கும்
ஈடாய் ஓராயிரம்
தலை முளைக்கும்
பழமையின் பத்தாம்பசலித்தனங்களை
உடைத்து நொறுக்கும்

விரிந்து கிடக்கிறது பிரபஞ்சம் !
பரந்து கிடக்கிறது
வீட்டில் இடத்தை
அடைக்காத
இணைய தள வலைப்பூக்கள் !
வாருங்கள் இளைஞர்களே!
வாருங்கள் மாணவர்களே !
உங்களை உங்களாகவே
உலகம் உணர்ந்து கொள்ள
அறிவியல் தந்த
அரிய வாய்ப்பு! வாருங்கள்!
வலைப்பூ உலகத்திற்குள்
வாருங்கள் !


கொட்டுகின்ற வார்த்தைகள்போல்
தட்டுகின்ற வார்த்தைகளால்
வலைப்பூவை அலங்கரித்து
வந்தவர்க்கு
கருத்து தந்தவர்க்கு
நன்றி கூறி
எழுதி   எழுதித்   தினமும்
சேர்ந்தாரை எல்லாம்
ஒன்றிணைத்து
வலைப்பதிவர் திருவிழாவென
பெயரிட்டு
முத்து நிலவு
ஒருங்கிணைக்க
புதுக்கோட்டையில்
இணையப் படை அமைக்கும்
 தோழர்களே  ! தோழியர்களே  !
வாழ்த்துக்கள் ! வாழ்த்துக்கள் !

                                வா. நேரு , 01.10.2015







Sunday, 31 May 2015

நிகழ்வும் நினைப்பும்(39 ) : பிறந்த நாளும் பரிசுப்பொருளும்

நிகழ்வும் நினைப்பும்(39 ) : பிறந்த நாளும் பரிசுப்பொருளும்

                                        இன்று எனது 52-வது பிறந்த நாள். சில நண்பர்கள் பேஸ்புக்கிலும் , தொலைபேசியிலும் வாழ்த்துக்களைக் கூறினர். மிக்க நன்றி. பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள் என்றெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. எனது வாழ்க்கை இணையர் கொடுத்த பரிசு  புதிய உடைகள். ஏற்கனவே நிறைய இருக்கிறது, சட்டை எல்லாம் வேணாம்பா என்று சொன்னாலும் கேட்கவில்லை, நல்ல ஒரு சட்டையை தேர்ந்தெடுத்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். உடுத்திக்கொண்டேன்.தந்தை பெரியாரின் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டு , தமிழர் தலைவர் அய்யா ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்களின் வழிகாட்டலில் , பகுத்தறிவாளர் கழக பொறுப்பாளராக, எழுத்தாளராக, பேச்சாளராக வாழ்வது மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதும், மற்றவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கு  நம்மால் முடிந்த அளவு உதவுவதும்தானே வாழ்க்கை.அதற்கு பெரியாரியல் மிகப்பெரிய வழிகாட்டல்தான்.


                                      ஒரு வியக்கத்தக்க ஒரு பரிசினை எனது பிள்ளைகள் சொ. நே.அன்புமணியும் , சொ.நே.அறிவுமதியும் கொடுத்தார்கள், தினந்தோறும் காலையில் முகச்சவரம் செய்யப் பயன்படுத்தும் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி ரசமெல்லாம் போய்விட்டது. அதனைத்தான் வைத்து தினந்தோறும் முகச்சவரம் செய்துகொண்டிருந்தேன். புதிய கண்ணாடி வாங்கவேண்டும் என்று சில நாட்களுக்கு முன் நினைத்தேன் , ஆனால் வாங்கவில்லை. எனது மகனும் மகளும் , காலையில் " அப்பா , பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் " என்று சொல்லி விட்டு பரிசுப்பொருளைக் கொடுத்தார்கள். பிரித்து பார்த்தபொழுது , ஒரு பேனா, ஒரு பர்ஸ், ஒரு முகம் பார்க்கும் நல்ல பெரிய கண்ணாடி இருந்தது. மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அப்பாவுக்கு எது தேவை என்பதனையும் அதனை பரிசுப்பொருளாக வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் என்ற எண்ணமும் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. விலை உயர்ந்த பரிசுப்பொருட்களைக் கொடுப்பதை விட , எது தேவையோ அதனைக் கொடுக்கும்போது உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. மனதார நன்றி பிள்ளைகளே எனச்சொன்னேன்.

                                    நான் படித்த திருச்செந்தூர் ஆதித்தனார் கல்லூரியின் முன்னாள் முதல்வர்- பண்பாளர், கல்வியாளர் திரு.டாக்டர் இரா.கனகசபாபதி அவர்களின் பெயரால் ஒரு அறக்கட்டளை திருச்செந்தூரில் உள்ளது. நான் பெரியார் கொள்கைக்கு தீவிரமாக வருவதற்கு காரணமாக அமைந்த எனது ஆங்கிலப்பேராசிரியர் திருமிகு. கி.ஆழ்வார் அவர்கள் அந்த அறக்கட்டளையின் தலைவராக இருக்கிறார். எங்கள் முதல்வர் திரு.டாக்டர் இரா.கனகசபாபதியின் முன்னாள் மாணவர்கள் , அவரோடு பணியாற்றிய பேராசிரியர்கள் ஆகியோர்களின் பங்களிப்பால் நடைபெறும் அந்த அறக்கட்டளை உறுப்பினர்கள் ஓர் அற்புதமான வேலையைச்செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். அந்த அறக்கட்டளை மூலமாக நன்றாக படிக்கக்கூடிய ஆனால் ஏழ்மை நிலையிலுள்ள மாணவ, மாணவிகளுக்கு  படிப்பதற்கான உதவியைச்செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். செய்வது மட்டுமல்ல யார் யார் பணம் கொடுத்தார்கள் என்பதையும் , யார் யார் , எந்தெந்தக் கல்லூரியில் படிப்பவர்கள் உதவி பெற்றார்கள் என்பதையும் தெரிவிக்கின்றார்கள். மிக வெளிப்படையாக நடைபெறும் உதவி - திரு.டாக்டர் இரா.கனகசபாபதி அவர்களின் பெயரால். நான் திருமிகு டாக்டர் இரா.கனகசபாபதி அவர்களால் பலன் பெற்றவன் என்ற வகையில் , எனது பிறந்த நாள்  நன்கொடையாக ரூ 2000த்தை அந்த அறக்கட்டளைக்கு எனது கணித பேராசிரியர் திரு.சேகர் மூலமாக அளித்தேன்.

                            இப்போதுதான் கல்லூரிக்கு சென்றதுபோலவும், வேலைக்கு வந்தது போலவும் இருக்கிறது. காலம் ஓடிவிட்டது. 51-வயது முடிந்து 52-வது வயது ஆரம்பித்திருக்கிறது. நிறைய வேலைகள் எழுத்து வடிவில், பொது வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டும் என்னும் ஆசை இருக்கிறது. செய்ய இயலும் என நினைக்கின்றேன். நன்றி உறவுகளே, நண்பர்களே, தோழர்களே வாழ்த்துக்களுக்கு... நன்றி எதிரிகளே வசவுகளுக்கு.... 

Thursday, 28 May 2015

நிகழ்வும் நினைப்பும்(38) : மதுரையில் நடந்த நூல்கள் வெளியீட்டு விழா

நிகழ்வும் நினைப்பும்(38) : மதுரையில் நடந்த நூல்கள் வெளியீட்டு விழா 







தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்களின் அய்யாவின் அடிச்சுவட்டில் மற்றும் வாழ்வியல் சிந்தனைகள் பாகம் - 5 அறிமுக விழா


மதுரை, மே 28_ 14.05.2015 வியாழக்கிழமை மாலை 7 மணியளவில் மதுரை மாநகர் மாவட்ட பகுத்தறி வாளர் கழகத்தின் சார்பாக  தமிழர் தலைவர் ஆசிரி யர் கி.வீரமணி அவர்களின் அய்யாவின் அடிச் சுவட்டில் மற்றும் வாழ்வியல் சிந்தனைகள் பாகம் - 5 அறிமுக விழா பெரியார் பேருந்து நிலையம் அருகில் உள்ள மீனாட்சி மகால் அரங்கத்தில்  நடைபெற்றது. நிகழ்விற்கு வந்திருந்த அனைவரையும் பகுத்தறி வாளர் கழகத்தின் மாவட்டச்செயலாளர் பெரி.காளி யப்பன் வரவேற்றார். பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் மதுரை மாநகர் மாவட்டத்தலைவர் சுப.முருகானந்தம் தலைமையேற்று உரையாற்றினார். திராவிடர் கழக மாநில அமைப்புச்செயலாளர் வே.செல்வம், மதுரை மண்டல திராவிடர் கழகச் செயலாளர் மா.பவுன்ராசா, மதுரை மாநகர் மாவட்ட திராவிடர் கழகச்செயலாளர் மீ.அழகர்சாமி ஆகியோர் முன்னிலை ஏற்று உரையாற்றினர்.

நூல்கள் வெளியீடு

தொடர்ந்து நூல்களை மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் வெளியீட்டுச்செயலாளர் ஆ.வந்தியத்தேவன் வெளியிட திராவிடர் கழகத்தின் தலைமைச்செயற்குழு உறுப்பினர் தே.எடிசன்ராசாவும் மற்றவர்களும்  பெற்றுக்கொண்டனர்.
தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்களின் 'வாழ்வியல் சிந்தனைகள் -பாகம் 5' நூலை அறிமுகப் படுத்தியும் அந்த நூலின் சிறப்புக்கள் பற்றியும், நூலின் ஆசிரியர் தமிழர் தலைவர் அவர்களின் சிறப்புக்கள் பற்றியும் எடுத்துக்கூறி பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் மாநிலத்தலைவர் முனைவர் வா.நேரு உரையாற்றினார்.

தொடர்ந்து கூட்டத்தின் சிறப்பு பேச்சாளர் மறு மலர்ச்சி தி.மு.க.வின் வெளியீட்டுச்செயலாளர் ஆ.வந் தியத்தேவன் அவர்கள் 'அய்யாவின் அடிச்சுவட்டில்' நூலை அறிமுகப்படுத்தி உரையாற்றினார். அவர் தனது உரையில்: "இன்றைக்கு இரண்டு நூல்கள் இங்கு அறிமுகப் படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஒன்று வாழ்வியல் சிந்தனைகள் பாகம்-5. அதனை நேரு அவர்கள் இங்கு சிறப்பாக அறிமுகப்படுத்தினார். இன்னொரு புத்தகம் 'அய்யா வின் அடிச்சுவட்டில் பாகம் -1'. அய்யாவின் அடிச் சுவட்டில் என்பது அய்யா ஆசிரியர் அவர்களின் வரலாறு. அவரது வரலாறு மட்டுமல்ல திராவிடர் இயக்கத்தின் வரலாறு. நெருப்பாற்றில் நீந்திய வரலாறு

திராவிடர் இயக்கத்தின் வரலாறு என்பது சாதாரணமானதல்ல. நெருப்பாற்றில் நீந்திய வரலாறு. எதிர்ப்புக்களை எதிர்கொண்ட வரலாறு.  நாம் பகுத் தறிவு பற்றி, கடவுள் மறுப்பு பற்றி, சாதிக் கொடுமை பற்றி பரப்புரை செய்துகொண்டிந்தபொழுது, இவை யெல்லாம் இப்போது தேவையில்லை, கூலி உயர்வு தான், பொருளாதார சமத்துவம்தான் தேவை அதற் காகத்தான் நாங்கள் பரப்புரை செய்வோம் என்று சொன்ன பொதுவுடமைத்தோழர்கள் இப்போது நம்மோடு கரம் கோர்த்து வருகின்றார்கள்.  -

தாலி அடிமைச்சின்னம் என்பதனை எடுத்துக் காட்டும் விதத்தில் திராவிடர் கழகம் நடத்திய தாலி அகற்றும் நிகழ்விற்கு பொதுவுடமைக்கட்சிகள்  இணைந்து வந்தனர்.  திருமாவளவன் அவர்களின் தலைமையில் உள்ள விடுதலைச்சிறுத்தைகள் அமைப்பு, சுப.வீ அவர்களின் அமைப்பு எல்லாம்  நம்மோடு சேர்ந்து கை கொடுத்தனர். ம.தி.மு.க  பொதுச் செயலா ளர் வை.கோ. அவர்கள் கண்டன அறிக்கை கொடுத் தார். ம.தி.மு.க.  இயக்கத்தின் அதிகாரபூர்வ 'சங்கொலி' ஏட்டில் இது பெரியார் நாடு என்பதனை அழுத்தம் திருத்துமாக தலையங்கம் எழுதினோம். விடுதலை அதனை இரண்டாம் பக்கத்தில் வெளி யிட்டு மகிழ்ந்தது. ஒரு காலத்தில் தலை நகர் டில்லி யில் பெரியார் மய்யம் முந்தைய பி.ஜே.பி. ஆட்சிக் காலத்தில் இடிக்கப்பட்டது. மறுமலர்ச்சி தி.மு.க.வின் பொதுச்செயலாளர் வை.கோ. அவர்கள் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியரோடு  இணைந்தார். முன்னாள் பிரதமர் வி.பி.சிங் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு  அன்றைய அமைச்சர்  அத்வானியை, பிரதமர் வாஜ் பாயை  சந்தித்தனர். அண்ணன் வை.கோ. சொன்னார் "தமிழர் தலைவர் வீரமணி அவர்கள் கறுப்புச்சட்டை அணிந்திருக்கின்றார். நான் கறுப்புத்துண்டு அணிந் திருக்கின்றேன். கறுப்பின் சதவீதத்தில் வேண்டு மானால் வேறுபாடு இருக்கலாம். ஆனால் இருவரும் ஒரே எண்ணம் உடையவர்கள். எங்கள் தமிழகத்தில் நேருவின் பெயரால், காந்தியின் பெயரால், வட நாட்டுத் தலைவர்கள் பெயரால் பல இடங்கள் இருக்கின்றன. தலை நகர் டெல்லியில் எங்களுக்கு, தந்தை பெரியாருக்கு உள்ள ஒரே ஒரு இடம் பெரியார் மய்யம். அதுவும் எங்கள் சொந்த நிலத்தில், இடத்தில் உள்ள இடம். -அதை இடிப்பது சரியா?" எனக்கேள்வி கேட்டார். அது மட்டுமல்ல "நாங்கள்  தனி நாடு கேட்ட இயக்கம் மீண்டும் எங்களை தனி நாடு கேட்க வைத்து விடா தீர்கள்" என்று எச்சரித்தார். இரண்டு இடத்தில் டில்லியில் பெரியார் மய்யம்
அதன் விளைவாக இன்றைக்கு இரண்டு இடத்தில் டில்லியில் பெரியார் மய்யம் உள்ளது.

அன்றைக்கு நாம் கட்டிய கட்டடத்திற்கு ஆபத்து வந்தது. சரி செய்தோம். ஆனால் நமது  உழைப்பை, உதிரத்தை சிந்தி வளர்த்த நமது கொள்கைகளுக்கு இன்றைக்கு ஆபத்து வந்திருக்கிறது. அண்ணல்  அம்பேத்கருக்கு விழா நாங்கள் எடுக்கிறோம் என்று பி.ஜே.பி.யும் ஆர்.எஸ்.எஸ்.சும் சொல்கிறார்கள். இன்றைக்கு பெரியார் என்பவர் தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழு வதும் வழிகாட்டும் தலைவராக, கொண்டாடப்படும் தலைவராக உள்ளார். அவரை இணையதளத்திலே கொச்சைப்படுத்துகிறார்கள். பெரியார்  எதிர்ப்புக்களை சந்திக்காத தலைவர் இல்லை. ஆனால் இன்றைக்கு அவரை கொச்சைப்படுத்துகிறார்கள். தாலி அகற்றும் விழா இன்றுதான் நடத்துகி றோமோ 100 ஆண்டுகள் கண்ட திராவிட இயக்கம். நமது இயக்கம் தோன்றிய காலம் தொட்டு நடக்கக் கூடிய நிகழ்வு தாலி அகற்றும் நிகழ்வு. நமது  இடத் தில் நமது பெரியார் திடலில்,நமது தலைவர் தமிழர் தலைவர் அவர்கள் நடத்திய நிகழ்வுக்கு எதிர்ப்பு என்று அரசு இயந்திரங்களின் துணையோடு வரு கின்றார்கள். எதிரிகள் துணிச்சலோடு வருகின்றார்கள். நாம் மிகவும் விழிப்பாக இருக்க வேண்டிய நேரம். ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டிய நேரம் இது.

கோபிசெட்டிப்பாளையத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பு தீர்மானம் போட்டு, நாதுராம் கோட்சேக்கு சிலை வைக்கப்போகிறோம், நகர் மன்றம் அனுமதி கொடுக்கவேண்டும் என்று கேட்டிருக்கின்றார்கள். காந்தியைச்சுட்டுக்கொன்ற கோட்ஸே சாம்பல் இன்னும் கரைக்கப்படவில்லை. பாதுகாத்து வைத்திருக் கின்றார்கள். அகண்ட பாரதம் கண்டபின்புதான்  சாம்பலை கரைப்போம்  என கோட்ஸே தூக்கிலிடப் பட்ட நாளில்  'சங்கல்பம்' ஏற்போம், உறுதி ஏற்போம் என நிகழ்ச்சி நடத்துகின்றார்கள். காந்தியை சுட்டுக் கொன்றது சரிதான் என்று நியாயப்படுத்துகிறார்கள். பெரியார் பிறந்த மண்ணில் எந்த வழியிலாவது இந்துத்துவாவை புகுத்த துடிக்கின்றார்கள்.  அவர் களுக்கு மாற்றாக களத்தில், கருத்தில் சந்திக்கக்கூடிய இயக்கமாக திராவிடர் கழகம் இருக்கின்றது. அம்பேத்கரைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்ட இயக்கங்கள் திராவிடர் கழகத்தோடு நெருக்கமாக இருக்கின்றார்கள். தமிழ்ப்புலிகள்  மாநாட்டைப் பற்றி, அதில் ஆசிரியரின் உரை ஒலிபரப்பியதைப் பற்றி, சு. அறிவுக்கரசு அவர்கள் உரையாற்றியதைப் பற்றி நேரு குறிப்பிட்டார். இன்னும் கேட்டால் திராவிடர் கழகம் நடத்தும் வட்டார மாநாடுகளில் தி.மு,க, ம.தி.மு.க, விடுதலைச்சிறுத்தைகள், பொதுவுடமைக் கட்சிகள் என அனைத்து இயக்கங்களும் பி.ஜே.பி. அ.தி.மு.க. தவிர அனைத்து  பார்ப்பனரல்லாத அமைப்புக்களும் பங்கேற்கிறார்கள். தமிழர் தலைவர் ஒருங்கிணைக் கின்றார்.

நாம் கேள்வி கேட்போம், கேள்வி கேட்க வைப் போம் பழைய திராவிட இயக்கக் காட்சியை எல்லாம் எடுத்துச்சொன்னால் மற்றவர்கள் விழிப்புணர்வு பெறுவார்கள். அதற்கான ஆவணத்தை அய்யா ஆசிரியர் அவர்கள் 'அய்யாவின் அடிச்சுவட்டில்' எனும்  அருமையான புத்தகமாக கொடுத்துள்ளார்கள். அதனைப் பரப்புவோம். படிப்போம். பணி இருக்கிறது நிறைய. அதற்கான பெரியார் அணியை, தமிழ் இன ஒற்றுமை அணியை  வளர்த்தெடுப்போம் என்று சொல்லி முடிக்கின்றேன்" என்று சிறப்பாக உரையாற்றினார்.

கலந்துகொண்டோர்

முடிவில் பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் மாவட்ட துணைசெயலாளர் பா.சடகோபன் நன்றி கூறினார். கூட்டத்தில் திராவிடர் கழக மாவட்ட அமைப்பாளர் இரா.திருப்பதி, ந.முருகேசன், கனி, எல்.அய்.சி.செல்லக் கிருட்டிணன், ஆட்டோ செல்வம், ம.தி.மு.க. தொழிற் சங்கத் தலைவர் மகபூப்ஜான், அழகுபாண்டி, வழக்கறிஞர் ந.கணேசன், போட்டோ இராதா, மோதிலால், புதூர் பாக்கியம், எரிமலை, பேக்கரி கண்ணன் மற்றும் பலர் கலந்து கொண்டனர்.

நன்றி : விடுதலை - 28.05.2015



Saturday, 23 May 2015

நிகழ்வும் நினைப்பும் (37) : எனது தாயாரின் இரண்டாம் நினைவு நாள்

நிகழ்வும் நினைப்பும் (37) : எனது தாயாரின் இரண்டாம் நினைவு நாள்

                               எனது தாயார் திருமதி சு.முத்துக்கிருஷ்ணம்மாள் அவர்களின் இரண்டாவது நினைவு நாள் இன்று (23.05.2015). காலம் வெகுவேகமாக ஓடுகிறது. இழப்புக்களை காலம்தான் மறக்கச்செய்யும் என்பார்கள் ஆனால் என்னைப்பொறுத்த அளவில் அவ்வளவு எளிதாக மறக்க இயலாமைதான் உள்ளது.




                              தனது வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு எதிர் நீச்சல் வாழ்க்கையாக வாழ்ந்தவர் எனது தாயார். 8-ம் வகுப்பு படிக்கும்போது , தனது தாய் மாமனான , தன்னை விட 12 வயது மூத்த  எனது அப்பாவிற்கு உறவுகளால் கட்டிவைக்கப்பட்டவர். திருமணத்திற்குப்பின் முதல் மகனைப்பெற்ற பின்பு ஆசிரியர் பயிற்சியில் சேர்ந்து ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்து ஆசிரியையாகப் பணியாற்றியவர். வரிசையாக 5 குழ்ந்தைகள் நாங்கள் பிறந்த நிலையில் , எனது அப்பா இறந்தபொழுது எனது அம்மாவிற்கு வய்து 30தான்.

                               தைரியம் என்றால் அப்படி ஒரு தைரியம். சண்டை என்றால் சண்டை , சமாதானம் என்றால் சமாதானம் என்று உறவுகளோடு வாழ்ந்தவர். பயப்படாதவர். தோசை சுட்டுக்கொண்டிருக்கும்பொழுதே தோசைக்கரண்டியால் பக்கத்தில் வந்த் பாம்பை வெட்டிப்போடுவார். தன்னுடைய கருத்தை சொல்வதற்கு எப்போதும் பயந்தவரல்ல. ஆசிரியர்கள் தொழிற்சங்கத்தில் , மன்றம் என்ற தி.மு.க். தொழிற்சங்கத்தில் பொறுப்புகள் வகித்தவர். ஜாக்டி நடத்திய போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு சிறையில் இருந்து வந்தவர். நன்றாக சொல்லித்தருவார். படிக்கவில்லையென்றால் நன்றாக வகுப்பில் அடிக்கவும் செய்வார். நானும் அவரிடம் அடிவாங்கியிருக்கிறேன்.

                           நான் 6-ம் வகுப்போ , ஏழாம் வகுப்போ படிக்கும்போது , ஒரு நிச்சயதார்த்தம் நிகழ்ச்சிக்கு உறவினர் வீட்டிற்கு , மிகவும் அவர்கள் வருந்தி அழைத்த நிலையில் சென்று வந்த எனது தாயார் அவர்கள் திடீரென்று வீட்டிற்குள் வந்து குமுறிக் குமுறி அழுதார். நான் மட்டும் வீட்டில் இருந்த நிலையில் அம்மா ஏன் அழுகிறீர்கள் என்று கேட்டபோது, விதவை என்பதற்காக அந்த விசேட வீட்டில் அவமானப்படுத்தப்பட்ட கதையைச்சொன்னார் .நடந்ததை சொல்லிக்கொண்டேகுமுறிக் குமுறி அழுதார்கள்.அதற்கு பின் அப்படி அவர்கள் அழுததை நான் வாழ்க்கையில் பார்க்கவில்லை,  நான் மிகவும் கண்கலங்கிய நேரம் அது. நான் 3-ம் வகுப்பு படிக்கும்போதே எனது தந்தை இறந்து விட்டார். எனக்கு விவரம் தெரிந்த் நிலையில் எனது  தாயார் அவர்கள் அழுத் அழுகைதான், இந்த சமூகப்பழக்கங்களின் மீது முதன்முதலாக எனக்கு வெறுப்பு தோன்றிய இடம். திருவாரூரில் ஒரு கருத்தரங்கத்தில் நானும் தி.மு.க. முன்னணி பேச்சாள்ர்களில் ஒருவரான அண்ணன் திருச்சி சிவா எம்.பி. அவர்களும் கலந்து கொண்டபோது   , தனது தாயாருக்கு ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவத்தை அவர் மேடையில் பகிர்ந்து கொண்டார்.பின்பு அவரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது எனக்கும் சின்னவயதில் எனது தாயாருக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்புதான் திராவிட இயக்கத்தின் மீதான் ஈர்ப்புக்கு தொடக்கம் என்று சொன்னேன்.

                        கடவுளை நம்பாதவராக , கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவராக எனது தாயார் இருந்தார். சிறுவய்தில் ஏன் இப்படி என்று கேட்டால், 'டேய் , உங்க அப்பா கும்பிடாத கடவுளா, அவருக்கு பட்டப்பெயரே ஊரில் ஆண்டவர்தான் , அவர மாதிரி நல்ல மனுசன் ஊரில் எவண்டா , அப்படி ஒரு அற்ப வயசில் ஏன் செத்தார் , கடவுள் என்றெல்லாம் ஒருவனும் இல்லடா ' என்பார். நான் பகுத்தறிவாளர் கழகத்தில் பொறுப்பாளராக ஆன பின்பு வீட்டிற்கு வரும் 'விடுதலை ' பத்திரிக்கையை வரிவிடாமல் படிப்பார். பக்கத்திற்கு பக்கம் இவ்வளவு ஆழமாக இருக்கும் இந்தப்பத்திரிக்கையை வாங்கி நம்ம ஜனங்கள் படிக்க மாட்டேங்கறாங்களே ' என்பார். கோவிலுக்கு வரி, நன்கொடை என்று எவர் வந்தாலும் மறுத்து விடுவார். தரமாட்டார். எவரும் வீட்டிற்கு கேட்டும் வரமாட்டார்கள். சாமி ஆடும் தெருப்பெண்களிடம்-உறவினர்களிடம்தான் வாக்குவாதம் செய்வார். "இவ்வளவு ஆட்டம் ஆடுறியே , அப்படியே ஆடிக்கிட்டே போய் கரண்ட் கம்பியை பிடி பார்ப்போம் " என்பார். சாமி வந்த பெண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தால் அடங்கிபோவதை நானே பார்த்திருக்கிறேன்.

                    படிப்பதில் அப்படி ஒரு ஆர்வம் உண்டு அவருக்கு. காலையில் 4 மணிக்கு எழுந்து , மாடுகளுக்கு த்ண்ணீர் வைத்து, பால்காரர்கள் வந்தவுடன் பாலைக்கறந்து பண்ணைக்கு ஊத்திவிட்டு ,பின்பு வீட்டு வேலைகள்,எங்களை பள்ளிக்கு அனுப்புவது, சமையல் செய்வது ,பள்ளிக்கு சென்று பாடம் நடத்துவது பின்பு மாலையில் காட்டிற்கு சென்று புல் அறுத்து வந்து மாட்டுக்கு போடுவது, இரவு சாப்பாடு செய்வது என்று உழைக்கும் உயிராய் எங்களை ஆளாக்குவதற்காக அத்தனை பாடுபட்ட நிலையிலும் கிடைக்கும் சின்னச்சின்ன நேரங்களில் புத்தகங்களைப் படிப்பார். அதிலும் ஜெயகாந்தன் நூல்களை மிக விரும்பிப்படிப்பார். அவருக்காக நூலகம் செல்பவனாக, புத்தகங்களை எடுத்து வந்து கொடுப்பவனாக
நான்தான் இருப்பேன். எடுத்து வந்து கொடுத்த புத்தகங்களை படித்துவிட்டு விமர்சனம் செய்வார். எனக்கு நன்றாக இருக்கிறது. மாக்சிம் கார்க்கியின் ' தாய் ' நாவலை தொடர்ச்சியாக படித்தார்.படித்துவிட்டு, புத்தகம் நன்றாக இருக்கிறது தம்பி, நம்ம நாட்டுக்கெல்லாம் இது ஒத்து வருமா என்று தெரியவில்லை என்றார். இதைப்போல பல புத்தகங்களின் விமர்சனங்களை அவரிடம் கேட்டிருக்கிறேன். இன்னும் நிறைய நினைவுகள் நீள்கின்றது ..... எனது அம்மாவின் நினைவு நாள் செய்தியை புகைப்படத்தோடு
வெளியிட்ட 'விடுதலை' நாளிதழுக்கு நன்றி. செய்தி கீழே.....
                           

மதுரை மாவட்டம்,பேரையூர் வட்டம்,சாப்டூர் க.வாலகுரு ஆசிரியர் அவர்களின் மனைவியும்,பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர் முனைவர்.வா.நேரு அவர்களின் தாயாருமாகிய சு.முத்துக்கிருஷ்ணம்மாள் அவர்களின் இரண்டாம் ஆண்டு நினைவு நாளை(23.05.2015) முன்னிட்டு திருச்சி நாகம்மையார் குழந்தைகள் இல்லத்திற்கு ரூ 2000 நன்கொடை வா.நேரு மற்றும் அவரின் குடும்பத்தினர் நே.சொர்ணம்,சொ.நே.அன்புமணி,சொ.நே.அறிவுமதி சார்பாக அளிக்கப்பட்டது. 
நன்றி : விடுதலை 23.05.2015
       

Wednesday, 6 May 2015

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : உயரப்பறக்கும் காகங்கள்(சிறுகதைத் தொகுப்பு)--ஆசி.கந்தராஜா


 அண்மையில் படித்த புத்தகம் : உயரப்பறக்கும் காகங்கள்(சிறுகதைத் தொகுப்பு)
நூல் ஆசிரியர்                           : ஆசி.கந்தராஜா
பதிப்ப்கம்                                   : மித்ரா ஆர்ட்ஸ் & கிரியேஷ்ன்ஸ் ,சென்னை-24.
முதற்பதிப்பு                              :  டிசம்பர் 2003, மொத்த பக்கங்கள் 144, விலை ரூ 45
மதுரை மைய நூலக எண்       : 156214

                                 தமிழ் ஈழ்த்தைச்சார்ந்த எழுத்தாளர், புலம்  பெயர்ந்து வாழும் நிலையில் எழுதப்பட்ட சிறுகதைகளின் தொகுப்பே  இந்த 'உயரப்பறக்கும் காகங்கள்' . தமிழகத்தைச்சார்ந்த நாம் வாசிக்கும்போது சில சொற்களின் உச்சரிப்புக்கள் புதிதாக இருப்பது போலவே, கதைகளின் களங்கள் சொல்லும் முறை அனைத்துமே இந்தக் கதைகளில் புதிதாக இருக்கின்றது. " இச்சிறுகதைத் தொகுதியிலுள்ள சிறுகதைகள் யாவும் கோள மயம் தழுவியவை. சுந்தரராஜா என்ற பேராசிரியர் அவுஸ்திரேலியப் பல்கலைக் கழகமொன்றில் பணிபுரிவதும் அதனால் உலகின் பல பாகங்களுக்கும் பயணம் செய்யும் வாய்ப்பினைப் பெற்றமையும் ஆசி.கந்தராஜா என்ற படைப்பாளியைத் தமிழுக்குத் தந்துள்ளது. அவரது சிறுகதைகளுக்கான ஊக்குகை அல்லது இன்ஸ்பிரேசன் தான் பயணித்த நாடுகளில் தரிசித்த ஒழுக்க நெறி சார்ந்தவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் அவை மானிடத்தையும் மானிட நடத்தை வேறுபாடுகளையும் மானிட நேசத்தையும் தம் பேசும் பொருளாகக் கொண்டுள்ளன. அதனால் அச்சிறுகதைகள் உள்ளடக்கத்தில் தமிழ் வாசகன் அறியாத கருத்துக்களையும் புதிய அனுபங்களையும் அறிமுகப்படுத்துகின்றன. சர்வதேச மானிடத்தினைப் பேசும் ஊடகமாகத் தமிழ்மொழியைப் பரிணமிக்க வைத்துள்ளன. " என்று முன்னுரையில் கலாநிதி க.குணராசா (செங்கை ஆழியான்) அவர்கள் சொல்வது மிகச்சரியானது என்பதனை இந்தத் தொகுப்பு கதைகளை வாசித்து முடித்தவுடன் தோன்றுகிறது.

                               உலகம் முழுவதும் இந்தக் கதைகளின் களமாக இருக்கிறது.ஆப்பிரிக்காவில் நிகழ்வும் நிகழ்வாக ' துர்காதாண்டவம், வெள்ளிக்கிழமை விரதம், பாலன் பிறக்கிறான் ' என்னும் சிறுகதைகள் இருக்கின்றன. வெள்ளிக்கிழமை விரதம் ஒரு மாறுபட்ட வாழ்க்கை முறை, ஆப்பிரிக்காவில் நிகழ்வதைச்சுட்டிக்காட்டுகிறது. வரதட்சணை கொடுத்து பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும் நாட்டில் வாழும் நாம், வரதட்சணை பெற்றுக்கொண்டு பெண் வீட்டார் பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும் வழக்கம் பற்றியும் அது காதலுக்கும், காதலர்களுக்கும் தடையாக இருப்பது பற்றியும் , தனது தந்தைக்கு தன் காதலன் கொடுக்க வேண்டிய பணத்திற்காக காதலியே  தடம் மாறிப்போவதாகவும் ஆனால் காதலனிடம் உண்மையான காதலோடு இருப்பதாகவும் 'வெள்ளிக்கிழமை விரதம் ' கதை குறிப்பிடுகின்றது. அதைப்போல 'துர்க்காதாண்டவம்' ஆணின் ஆதிக்கத்தையும் பணம் வைத்திருப்பவன் செய்யும் அடாவடிகளையும், 'பாலன் பிறக்கிறான் கதை' ஆப்பிரிக்கச்சமூகத்தில் இரட்டை குழந்தைகள் பிறந்தால் ஆகாது என்னும் மூட நம்பிக்கை பற்றியும் பேசுகிறது. நான் இதுவரை கேள்விப்படாத கருக்களைக் கொண்ட கதைகள் இவை. 

                            ஜப்பான் நாட்டின் இன்னொரு முகத்தைக் காட்டுவதாக ' தேன் சுவைக்காத தேனீக்கள் " கதை உள்ளது. இறப்பை இறப்பாகக் கூட நினைக்க மறுக்கும் ஒரு அடக்குமுறையும் வாழ்க்கைமுறையும் ஜப்பானில் இருப்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது.
 'அந்நியமாதல் ' கதையில் வரும் வங்காளதேசத்து தங்கும் விடுதியின் பணியாள் யூசுப் கதையை வாசித்து முடித்த பின்பும் மனதில் நிற்கின்றார். 
                   
                          ஆஸ்திரேலியாவில் நிகழும் கதைகளாக 'ஒட்டுக்கன்றுகளின் காலம்' , 'முன்னிரவு மயக்கங்கள்', 'உயரப்பறக்கும் காகங்கள்', 'கோபுர தரிசனம் '  என்ற 4 கதைகள் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. எல்லாமே புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்களின் அகம், மற்றும் புறம் சார்ந்த கதைகள். உறவுகளால் ஏமாற்றப்பட்ட பார்வதி அம்மாள் , கோபுர தரிசனத்தை மட்டும் நம்பியே வாழும் அவரின் வாழ்க்கை, சங்கீதா மற்றும் அபி என்னும் இரண்டு மகள்கள், அவர்களின் பெற்றோர்களின் மனப்போக்குகள் பற்றிப் பேசி 'தன் ஜாதி, தன் இனம் ' என்று மட்டும் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளமுடியாது என்று சொல்லும் ஒட்டுக்கன்றுகளின் காலம் தமிழகத்தில் வாழ்பவர்களும் உணரவேண்டிய கதை. விருந்தும் வேடிக்கையும் ஆடம்பரங்களை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன என்பதைப் பேசும் முன்னிரவு மயக்கங்கள் , இந்தத் தொகுப்பின் தலைப்பாக உள்ள ' உயரப்பறக்கும் காகங்கள் ' என்னதான் நீ வெள்ளைக்காரிகளோடு பேசினாலும் , மணமுடித்தாலும் வாழ்க்கை இன்பமாக இருக்காது, அது நமது  இனத்துப் பெண் என்றால்தான் நிம்மதி இருக்கும் என்று சொல்கின்றது. உயர உயரப் பறந்தாலும் காக்கா காக்காதான் என்று சொல்கின்றாரோ எனத் தோன்றுகிறது. ஈழத்து மண்ணை அடிப்படையாகக் கொண்ட 'தவக்கோலங்கள் '   2003-ல் நிகழ்கின்ற சில அவலங்களையும் முன்னர் இருந்த இனிமையான நினைவுகளையும் இணைத்து சொல்லப்பட்டுள்ள கதை.

                           இந்தத் தொகுப்பை வாசித்து முடித்தவுடன் பல்வேறு நாட்டு நடப்புக்களை, உணர்வுகளை அறிந்துகொண்டது போன்ற ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது. சிறுகதை என்பது அழுத்தமான, கனமான கருத்துக்களை நிகழ்வுகளின் மூலம் நமக்கு படம் பிடித்துக்காட்டுவது . அதனை இந்தத் தொகுப்பின் ஆசிரியர் ஆசி.கந்தராஜா மிக நேர்த்தியாகவும் , உள நேர்மையோடும் செய்திருக்கின்றார் எனத்தோன்றுகிறது. ஒரு நல்ல சிறுகதைத் தொகுப்பை வாசிப்பதற்கான புத்தகத்தை அளித்த மதுரை மைய நூலகத்திற்கு நன்றி.
    

 

Saturday, 2 May 2015

அண்மையில் படித்த புத்தகம் : நதியின் கரையில்.....பாவண்ணன்

அண்மையில் படித்த புத்தகம் :  நதியின் கரையில் - கட்டுரைகள்
நூல் ஆசிரியர்                           :  பாவண்ணன்
பதிப்பகம்                                   :  ஏர் இந்தியன் பதிப்பகம் ,சென்னை -600 017               தொலைபேசி : 044-24329283
முதல் பதிப்பு                             :   நவம்பர் 2007, மொத்த பக்கங்கள் 144 விலை ரூ 70
மதுரை மைய நூலக எண்       : 177317




பாவண்ணனின் மொழி எப்போதுமே ஒரு தோழமை மொழி.கண்டதை, கேட்டதை, வியப்புடன்  பகிர்ந்து கொள்ளும் மன நிலையில் இருக்கும் ஒரு குழந்தையின் மொழியாகவும், எல்லாம் துய்த்து , அனுவங்களால் பக்குவப்பட்ட வயதானவர் சொல்லும் மொழியாகவும் இணைந்து இருப்பது பாவண்ணனின் மொழி.நதியின் கரையில் நின்று , ஆர்ப்பரித்து செல்லும் வெள்ளத்தை பார்க்கும்போதும் வெறுமனே வரண்டு கிடக்கும் நதியைப் பார்க்கும்போதும் ஏற்படும் மனநிலை போல  எந்த விதமான ஆர்ப்பாட்டங்களும் இல்லாமல், கவித்துவ மொழி நடையில் கண்டதையும் , கேட்டதையும் இணைத்து ஒரு நூலாக ஆக்கியிருக்கின்றார்.

நான் மாணவர்களை ஐ.ஏ.எஸ். ஆக்கப்போகின்றேன், ஐ.பி.எஸ். ஆக்கப்போகின்றேன் என்று சொல்லும் ஆசிரியர்களுக்கு மத்தியில் , என்னிடம் படிக்கும் மாணவன் எழுதப்படிக்க கற்றுக்கொண்டால்போதும் , அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் எழுதுவதற்கோ, படிப்பதற்கோ இன்னொருவரை எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு கற்றுக்கொண்டால்போதும் என்று பாடம் நடத்தும் கோபால் ஆசிரியர்  மனதில் நிற்கின்றார். உயர் படிப்பிற்கு இவர்களில் பெரும்பாலோர் போவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இல்லை. பெரும்பாலும் 5-ம் வகுப்புத்தான் அவர்களின் உயர் கல்வி. அந்த 5-ஆம் வகுப்பிற்குள் மாணவ-மாணவிகள் எழுதப்படிக்கவேண்டும் என்னும் உணர்வு ஏற்படக்காரணமாக அமைந்த தபால் அலுவலகத்தில் 10-வயதுப்பையன் தனது தாய்க்கு செய்தி எழுதுவதற்காக அலைந்த அலைச்சலும், அந்த நிகழ்வு அந்த ஆசிரியரின் மனதில் பதிந்த பதிவும் , அதனைக் குறிப்பிடும் கட்டுரையான 'கோபால் மேஷ்ட்ரூ ' ம் அருமை.
எனது தாயார் , தனது தாத்தாவான  சாப்டூர் திரு.சிட்டுக்குருவி வெள்ளையப்பன் அவர்கள் சொன்னதாக அடிக்கடி சொல்லுவார். " சமத்தனுக்கும் பணம் வேண்டாம், அபத்தனுக்கும் பணம் வேண்டாம். நாம் சம்பாரிச்சு வைக்காவிடினும் ,சமத்தன் சம்பாரித்துக்கொள்வான். நாம் சம்பாரித்து வைத்தாலும் அபத்தன் அளித்துவிடுவான். ஆனால் எழுதப்படிக்க மட்டும் பிள்ளைகளை வச்சுப்புடனும் " என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு நாளைக்கு 50 மைல் , 60 மைல் தூரம் நடந்ததையும் , கொண்டு போகும் கடித முகவரியை படிக்கத்தெரியாமல் திணறியதையும், படித்தவர் எவர் எவர் எனப்பார்த்து அவர்களிடம் கடிதத்தைக் காட்டி படிக்கச்சொல்லி முகவரி கேட்டு தபாலைச்சேர்த்த கதைகளைச் சொல்லுவார் என்று சொல்வார்கள். கிராமத்தில் பெரிய ஆபிசராக ஆவதற்கு என்று படிக்கவைப்பதில்லை. நாலு எழுத்து, எழுதப்படிக்கத் தெரியணும் என்பதுதான் நோக்கமாக இருக்கும். இன்றைக்கும் கூட எழுத்தறிவு இத்தனை சதவீதம் என்று சொல்கின்றோம் அதில் ,கூட்டி கூட்டி எழுதி  கையெழுத்துப்போடுபவர்களையும் இணைத்துத்தான்.படிக்கும் ஒவ்வொருவனுக்கும் ஒரு நோக்கம் இருப்பது போல கோபால் ஆசிரியருக்கு இருக்கும் நோக்கம் உன்னதமாக சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது.

முன்னுரையில் எனி இந்தியன் பதிப்பகம் 'கோபால் ராஜாராம் ' அவர்கள் குறிப்பிட்டு இருப்பதைப்போல் ' தன் வாழ்வில் கட்டுப்பாடுகளை மீறியும் கூட தன்னைச்சுற்றியுள்ளவர்களை குடிக்க வேண்டாம் என்று தடுக்கும் சுப்பக்கா, மனநிலை
சரியில்லாது இருந்தாலும் தன் மீது வக்கிரபுத்திரக்காரன் நடத்தும் வன்முறைக்கு மூர்க்கமாய் எதிர்வினை செய்யும் பெண், ஒரு தனிமனிதனாய் தன் கிராமத்தில் கால்வாய் வெட்டி கிராமத்தின் தலைவிதியை மாற்றிய காம்ப்ளி, கலவரப்பூமியில் கருணையை வெளிப்படுத்தும் முதியவர்கள் என்று மானிடம் இங்கே உயிர் கொண்டு வாழ்கிறது ' என்று குறிப்பிடுவதுபோல மெல்லிய விவரிப்போடு விரியும் நிகழ்வுகளின் தாக்கம் படித்து முடித்த பின்பும் இருப்பதே இந்த நூலின் வெற்றி.


'மலை மீது கட்டிய வீடு' என்னும் கட்டுரையில் வரும்
' மலைமேலே ஒரு வீட்டைக்கட்டிய பின்னர் / விலங்குகளுக்கு அஞ்சினால் எப்படி ஐயா?
 கடற்கரையிலேயே ஒரு வீட்டைக் கட்டிய பின்னர் /அலை நுரைகளுக்கு அஞ்சினால் எப்படி ஐயா ? 
 சந்தை நடுவே ஒரு வீட்டைக் கட்டிய பின்னர் / இரைச்சலுக்கு நாணினால் எப்படி ஐயா ? ....." என்னும் பாடலும்
' முதுமையின் கோரிக்கை' என்னும் கட்டுரையில் வரும் நிக்கி ஜியோவன்னி என்னும் அமெரிக்கக் கறுப்பின் பெண் கவிஞர் எழுதிய கவிதையான
' சாயமிழந்த ஒரு துண்டுத்துணி போல / தோற்றுப்போனவன் நான்/
  உணவுப்பொருட்களாலும் சிரிப்புகளாலும் நிறைந்த / உணவு மேசையில் இனி ஒரு போதும் / எனக்கு இடமில்லை/....' என்பதும்  தொடர்ந்து பாவண்ணன்  மொழிபெயர்த்த முதுமையின் கோரிக்கைகளும் ஆழமாக மனதில் ஊடுருவிகின்றன. துயரத்தில் மூழ்குவது பாவண்ணன் மட்டுமல்ல , வாசிக்கும் நாமும்தான்.


தான் கர்நாடகத்தில் சந்திந்த மரங்கள் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கின்றார். 'நான்கு மரங்கள் ' என்னும் கட்டுரை மரங்கள் பாவணனின் மனதில் இடம் பிடித்த விவரங்களை விவரிக்கும் விதமே தனி அனுபவமாக இருக்கிறது. ' ஒரு துளியைச்சேமிப்பது எப்படி ' என்னும் கேள்வியோடு தொடங்கும் கட்டுரை தத்துவ இயல் போலச்சென்று புத்தரில் முடிகின்றது. ' கசப்பில் கரைந்த இளைஞன் ' சாப்ட்வேரில் பணிபுரியும் இளைஞர்களின் உள்ளத்தைப்புரிந்து கொள்ளத்தூண்டும் கட்டுரையாக இருக்கின்றது.

 ஒரு சிறுமி கொடுத்த ஏழு அதிசயங்கள் என பாவண்ணன் கொடுத்திருக்கும் பட்டியல்
' 1. எதையும் அற்பமாகக் கருதாமல் அக்கம்பக்கக் காட்சிகளை ஆழ்ந்து பார்ப்பது முதல் அதிசயம்.
  2. எங்கெங்கும் நிறைந்திருக்கும் இயற்கையின் இசைக்குச்செவி கொடுப்பது இரண்டாவது அதிசயம்
  3. எவ்வித வேறுபாட்டுணர்வுமில்லாமல் தொட்டுப்பேசுவது மூன்றாவது அதிசயம்
  4. கண்ணால் காண்பதையும் வாழ்வில் நடப்பதையும் ஈடுபாட்டோடு சுவைப்பது நான்காவது அதிசயம் 
  5 . திறந்த மனத்துடன் அனுபவங்களை எதிர்கொண்டு ஒவ்வொன்றையும் உணர்ந்தறிதல் ஐந்தாவது அதிசயம் 
  6. மனத்தில் கள்ளமற்று புன்னகைத்தல் ஆறாவது அதிசயம்
  7. எல்லா உயிர்களிடத்தும் அன்போடிருத்தல் ஏழாவது அதிசயம் '
நம்மையும் அதிசயப்படவைக்கின்றது.

 ' தெரிஞ்ச ஒரு விஷயத்திலிருந்து தெரியாத ஒரு விஷயத்தை நோக்கி சட்டென்று தாவிப்போவ முடிவதுதானே படைப்பு ' என்று ஒரு நண்பர் சொன்னதாகச்சொல்லும் பாவண்ணன் இந்த தொகுப்பில் அதனை முயன்று வெற்றியும் பெற்ற தொகுப்பாக இந்த ' நதியின் கரையில் ' என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பு இருக்கிறது. நல்ல முயற்சி. படிக்கும் எவர் மனதையும் தொடும் படைப்பாக வாழ்வின் நிகழ்வுகளால் பாவண்ணன் படைத்திருக்கும் இந்த படைப்பினை சென்ற மாத வாசிப்போர் களம் கூட்டத்தில் நண்பர் திரு. ஆண்டியப்பன் (JAO ) அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தி நூல் அறிமுகம் செய்தார். BSNL நிறுவனத்தில் வேலைபார்க்கும் திரு. பாவண்ணன் , சாகித்ய அகாதெமி பரிசு சிறந்த மொழி பெயர்ப்புக்காகப்பெற்றிருக்கிறார் எனத் தொடங்கி பல்வேறு தகவல்களை பாவண்ணனைப் பற்றிக்கூறினார். படித்தால் எவரும் பாராட்டும்  படைப்பு இந்த ' நதியின் கரையில் '. நீங்களும் படித்துப்பாருங்கள்.